ਤਤਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਆਏ।
ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ षਟ੍ਕੁਲੈਸ਼੍ਚ ਸਹਾਗਤਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦ੍ਰਵਿਡੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮੋਚਯ ਦ੍ਵਿਜਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿਡ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਸਂਭੋਜਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸਨਮਾਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗੌਤਮੇਨ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਸਭਾਜਿਤਾਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਯਜਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨ੍ਯਵਂਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਨृਪਾਗ੍ਰਜਾਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਸਨਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਠਹਿਰੇ ਰਹੇ।
ਗੌਤਮੋ ऽਪ੍ਯਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਸਿਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਈਆਂ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਸੁषਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਤਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਖੋਹ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪੰਜ ਭੂਤ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਥੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਥਾ ਦਹੇਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਨ੍ਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਾਰੀ ਜੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਪ੍ਯਕਰ੍ਮਾਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਾਰ੍ਚਨਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਔਦੁਂਬਰਂ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਪੀਠਮ੍
ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਪੀਠਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠੇ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕੇ ਨਾਗਯੁਗ੍ਮਂ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮਤਸ਼੍ਚ
ਪੀਠੇ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦائیں ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਸੱਪ ਰੱਖੋ।
ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਾਕਾਰਂ ਪੀਠਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਠੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀਤਿਲੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕੇਵਲੈਸ਼੍ਚਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ
ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਫ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ ਮਨਾਇਆ।
ਕਾਲੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਵਰਤ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਵਚਿਞ੍ਚਣ੍ਡਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਜਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤੇ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਗਰਜਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।