ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਮृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਣ੍ਡੁਲਾष੍ਟਦਲੇ ਵਾਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧੂਟਮ੍
ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ 'ਤੇ, ਧੂਟਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਦੀਪਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਃ ਪਾਸ਼ਮਾਯੇ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਕਾਰ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਚ
ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ, ਪਾਸ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ।
ਬਾਹਵੇ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਦਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍
'ਬਾਹਵੇ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਰੇਯਾਯਾਨੁਸੂਯਾਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਰਤ੍ਨਾਯ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
'ਆਤਰੇ', 'ਅਨਸੂਯਾ' ਅਤੇ 'ਗਰਭਰਤਨ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਗृਹਾਣ ਅਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਰੱਖ, ਰੱਖ' ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਜਹਿਦ੍ਵਯਂ ਮਾਯਾ ਤਾਰਃ ਸ੍ਵਂ ਬੀਜਮਾਤ੍ਮਭੂਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਦੋ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ, 'ਤਾਰ' ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਤੇ 'ਆਤਮਭੂ' ਉਚਾਰ।
ਭਿਮੁਖੇਨਾਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਅਮੁਕਾਨ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਦੀਵੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਅਤੇ 'ਅਮੁਕ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਰ ਦਿੰਦਾ' ਉਚਾਰ।
ਵੇਦਾਦਿਕਾਮਚਾਮੁਣ੍ਡਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੁ ਪੂਸਬਿਨ੍ਦੁਕੌ
ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਮੁੰਡਾ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪੂਸ' ਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਦੇ ਅੱਖਰ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ਮਾਲਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਲਾ-ਮੰਤਰ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਚਾਮੁਣ੍ਡਯਾ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਚਰੇਤ੍षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗ, ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਢ੍ਯੋ ਹਲੀ ਸੇਂਦੁਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਬੀਜਮੀਰਿਤਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਹਲੀ, ਸੇਂਦੁ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਸ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਯੁਕ੍
'ਤਾਰ' ਅੱਖਰ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ, ਮਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋषਿਃ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤੋਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਛੰਦ ਵੀ ਉਹੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਖਿਲੇ ऽਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖ੍ਵੋਤ੍ਵੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਗਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਕਾਂ ਜਾਂ ਉਲੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾ ਭਯਦਾ ਕਰ੍ਤੁਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਸੁਖਦਾ ਮਤਾ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕृਤੇ ਦੀਪੇ ਯਦਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੈਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ—
ਵਰ੍ਤ੍ਯਤਰਂ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਦ੍ਵਿਲਂਬਤਃ
ਜੇ ਵੱਟ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਸ਼ੁਚਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਦੀਪਨਾਸ਼ੇ ਤੁ ਚੌਰਭੀਃ
ਜੇ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਧ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਾਰਂਭੇ ਵਸੁਪਲੈਃ ਕृਤੋ ਦੀਪੋ ऽਖਿਲੇष੍ਟਦਃ
ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੀਵਾ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਮਾਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਭੂਸ਼ਯਃ
ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖੋ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਵੋ।
ਜਪੇਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜਂ ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਹਰ ਦੀਵੇ ਲਈ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ-ਰਾਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੋ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਦੀਪਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਯਕਮ੍
ਦੀਵੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ-ਮੁੱਖ ਜਪਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਦਿਨੇ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ।
ਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਾਂ ਤੋषਹੇਤਵੇ
ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਕਾਰਯੇ ਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਰਵਾਏ।
ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਮਨ੍ਤਰਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਦੀਪਂ ਸ੍ਵੇष੍ਟਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੀਵਾ ਬਣਾਏ—