ਸ੍ਵਰ੍ਣਜਂ ਰਜਤੋਤ੍ਥਂ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਜਂ ਤਦਭਾਵਤਃ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਲਓ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਮੁਦ੍ਗਚੂਰ੍ਣੋਤ੍ਥਂ ਸਂਧੌ ਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮੂਂਗ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ; ਸੰਧੀ 'ਤੇ, ਗੋਧੂਮ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਰੱਖੋ।
ਆਜ੍ਯੇ ऽਯੁਤਪਲੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਲਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਾਹਸ੍ਰੀ ਘृਤਪਲੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਲਭਾਜਨਮ੍
ਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕਰ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਚਰਸਂਸ਼੍ਯਾਤਮੇਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਸੌ ਪਲ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪਾਓ; ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਵਰ੍ਤੀਃ ਸੂਤ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਤ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਪਾਓ।
ਤਿਥਿਮਾਨਾਦਾਸਹਸ੍ਰਂ ਤਨ੍ਤੁਸਂਖ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਪਲਸਂਖ੍ਯਾਦਿਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਜ਼ਨ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂ ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਗ੍ਰਾਂ ਸ੍ਥੂਲਮੂਲਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਬਾਰੀਕ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਮੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦਿਗ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗੁਲਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਪਾਤਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਗੁਲ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਮृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਣ੍ਡੁਲਾष੍ਟਦਲੇ ਵਾਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧੂਟਮ੍
ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ 'ਤੇ, ਧੂਟਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਦੀਪਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਃ ਪਾਸ਼ਮਾਯੇ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਕਾਰ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਚ
ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ, ਪਾਸ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ।
ਬਾਹਵੇ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਦਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍
'ਬਾਹਵੇ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਰੇਯਾਯਾਨੁਸੂਯਾਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਰਤ੍ਨਾਯ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
'ਆਤਰੇ', 'ਅਨਸੂਯਾ' ਅਤੇ 'ਗਰਭਰਤਨ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਗृਹਾਣ ਅਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਰੱਖ, ਰੱਖ' ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਜਹਿਦ੍ਵਯਂ ਮਾਯਾ ਤਾਰਃ ਸ੍ਵਂ ਬੀਜਮਾਤ੍ਮਭੂਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਦੋ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ, 'ਤਾਰ' ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਤੇ 'ਆਤਮਭੂ' ਉਚਾਰ।
ਭਿਮੁਖੇਨਾਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਅਮੁਕਾਨ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਦੀਵੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਅਤੇ 'ਅਮੁਕ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਰ ਦਿੰਦਾ' ਉਚਾਰ।
ਵੇਦਾਦਿਕਾਮਚਾਮੁਣ੍ਡਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੁ ਪੂਸਬਿਨ੍ਦੁਕੌ
ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਮੁੰਡਾ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪੂਸ' ਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਦੇ ਅੱਖਰ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ਮਾਲਾਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਲਾ-ਮੰਤਰ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਚਾਮੁਣ੍ਡਯਾ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਚਰੇਤ੍षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗ, ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਢ੍ਯੋ ਹਲੀ ਸੇਂਦੁਸ਼੍ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਬੀਜਮੀਰਿਤਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਹਲੀ, ਸੇਂਦੁ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਸ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਯੁਕ੍
'ਤਾਰ' ਅੱਖਰ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ, ਮਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋषਿਃ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤੋਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਛੰਦ ਵੀ ਉਹੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਖਿਲੇ ऽਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖ੍ਵੋਤ੍ਵੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਗਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਕਾਂ ਜਾਂ ਉਲੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾ ਭਯਦਾ ਕਰ੍ਤੁਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਸੁਖਦਾ ਮਤਾ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕृਤੇ ਦੀਪੇ ਯਦਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੈਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ—