ਅਕਣ੍ਟਕਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਂ ਦੇਹਿ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਵੋ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਕਿਂ ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ ਕਿਂ ਮਾਮੀਹਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰਖਦੇ ਹੋ?
ਵृਥਾਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੈਤੇਯੈਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ।
ਤਾਨਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੇਹਿ ਮਤ੍ਸੁਤੇਭ੍ਯਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਵੋ।
ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀ।
ਯਤਃ ਸਪਨ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਪਦ੍ਵਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਦੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਣ੍ਡਰੋਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਹਨ।
ਤਮਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧਾਰਯਾਮ ਕਿਥਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਧਾਰਯਾਮਿ ਕਥਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ ਕਥਂ ਦੇਵੋਗ੍ਰਾਮ੍ਯੇषੁ ਜਨਿਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾਯਮਪਿ ਕੋ ਵੇਦ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਦੇਵ ਯਥੇਚ੍ਛਾਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਂ ਦੇਵਮਾਤੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਸੁਣ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵਂਹਤਿ ਸਤਤਂ ਤੇਂ ਮਾਂ ਗਤਾਸੂਯਾ ਅਦਾਮ੍ਭਿਕਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਾਸਕ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਤ੍ਸਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਿਤਕृਦ੍ਵਾਹ੍ਯਣਾਨਾਂ ਯਃ ਸ ਮਾਂ ਵਹਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਨषੁਂਸਕਾਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਾ ਯੇ ਚ ਸਤਤਂ ਮਾਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨੋਦਕਪ੍ਰਦਾਤਾਰੋ ਵਹॄਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਾਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਸਾਧਯਿष੍ਯੇ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠਗਤਾਂ ਮਾਲਾਮਭਯਂ ਚ ਤਿਰੋਦਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਆਨਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਸੂਤ ਸਮਯੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁਧਾਕਲਸ਼ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਕਰਂ ਵਾਮਨਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਧਾ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਂਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸੀ।