ਅਥੋ ਦੀਪਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਿਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਘਫਾਲ੍ਗੁਨਯੋਰ੍ਮਾਸੋਰ੍ਦੀਪਾਰਂਭਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਵਿਰੌਦ੍ਰੇਯਪੁष੍ਯਵੈष੍ਣਵਵਾਯੁਭੇ
ਹਸਤ, ਉੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ,
ਚਰਮੇ ਚ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਧृਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਸੁਕਰ੍ਮਣਿ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਵ੍ਰਿਧੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ,
ਕਰਣੇ ਵਿष੍ਟਿਰਹਿਤੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ऽਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯਾਦਿषੁ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਵਿਟੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਅਰਧੋਦਯਾ ਆਦਿ ਦੇ ਉਗਣ 'ਤੇ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ऽਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਕਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮਾਸਾਦੀਨਾਂ ਨ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮਾਂ ਲਈ, ਮਹੀਨੇ ਆਦਿ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭੂਮੌ ਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਗੋਮਯੋਦਕੈਃ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਮੈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ,
षਟ੍ਕੋਣਂ ਰਚਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਤਣ੍ਡੁਲੈਃ
ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਓ।
ਨਵਾਰ੍ਣੈਰ੍ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ਤਞ੍ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਤਦ੍ਬਹਿਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘੇਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫਿਰ ਤਿਕੋਣ ਬਣਾਓ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਜਂ ਰਜਤੋਤ੍ਥਂ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਜਂ ਤਦਭਾਵਤਃ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਲਓ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਮੁਦ੍ਗਚੂਰ੍ਣੋਤ੍ਥਂ ਸਂਧੌ ਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮੂਂਗ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ; ਸੰਧੀ 'ਤੇ, ਗੋਧੂਮ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਰੱਖੋ।
ਆਜ੍ਯੇ ऽਯੁਤਪਲੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਲਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਾਹਸ੍ਰੀ ਘृਤਪਲੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਲਭਾਜਨਮ੍
ਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕਰ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਤੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਚਰਸਂਸ਼੍ਯਾਤਮੇਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਸੌ ਪਲ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪਾਓ; ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਵਰ੍ਤੀਃ ਸੂਤ੍ਰੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਤ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਪਾਓ।
ਤਿਥਿਮਾਨਾਦਾਸਹਸ੍ਰਂ ਤਨ੍ਤੁਸਂਖ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਪਲਸਂਖ੍ਯਾਦਿਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਜ਼ਨ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂ ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਗ੍ਰਾਂ ਸ੍ਥੂਲਮੂਲਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਬਾਰੀਕ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਮੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦਿਗ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗੁਲਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਪਾਤਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਗੁਲ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਮृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਣ੍ਡੁਲਾष੍ਟਦਲੇ ਵਾਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧੂਟਮ੍
ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ 'ਤੇ, ਧੂਟਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਦੀਪਂ ਸਂਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਃ ਪਾਸ਼ਮਾਯੇ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਕਾਰ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਚ
ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ, ਪਾਸ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ।
ਬਾਹਵੇ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਦਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍
'ਬਾਹਵੇ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਰੇਯਾਯਾਨੁਸੂਯਾਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਰਤ੍ਨਾਯ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
'ਆਤਰੇ', 'ਅਨਸੂਯਾ' ਅਤੇ 'ਗਰਭਰਤਨ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਗृਹਾਣ ਅਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਰੱਖ, ਰੱਖ' ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਜਹਿਦ੍ਵਯਂ ਮਾਯਾ ਤਾਰਃ ਸ੍ਵਂ ਬੀਜਮਾਤ੍ਮਭੂਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਦੋ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ, 'ਤਾਰ' ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਤੇ 'ਆਤਮਭੂ' ਉਚਾਰ।
ਭਿਮੁਖੇਨਾਮੁਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਅਮੁਕਾਨ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਦੀਵੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ 'ਅਮੁਕ' ਉਚਾਰ ਅਤੇ 'ਅਮੁਕ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਰ ਦਿੰਦਾ' ਉਚਾਰ।
ਵੇਦਾਦਿਕਾਮਚਾਮੁਣ੍ਡਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੁ ਪੂਸਬਿਨ੍ਦੁਕੌ
ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਮੁੰਡਾ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪੂਸ' ਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਦੇ ਅੱਖਰ।