ਸ੍ਵਵਾਗ੍ਭਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵਮੋ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਥਾਨ੍ਤਿਮਃ
ਨੌਂਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਦੋ ਵਾਰਮ ਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਵਰ੍ਣਾ ਨਵਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਮਧ੍ਯਗਾਃ
ਦਸਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਰ ਨੌਂ-ਅੱਖਰੀ ਵਾਰਮ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ।
ਏषਾਮਾਦ੍ਯੇ ਵਿਰਾਟ੍ਛਦੋ ऽਨ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਬੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਵਿਰਾਟ ਚੰਦ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਚੰਦ ਹੈ।
ਤਦਾਦਿਮਃ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਣਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ
ਪਹਿਲਾ 'ਸ਼ਿਵ' ਅੱਖਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਜਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਨ੍ਮਤਮ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਹृਤ੍ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਠਦ੍ਵਯਮ੍
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਲਈ, ਵਾਰਮ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੈ।
ਭੂਨੇਤ੍ਰਸਮਨੇਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਰਸ੍ਯਾਙ੍ਗਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗ 'ਭੂ', 'ਨੇਤਰ', 'ਸਮਨੇਤਰ' ਤੇ 'ਅਕਸ਼ੀ' ਅੱਖਰ ਹਨ।
ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯष੍ਟਾਦਸ਼ਾਰ੍ਣਕਃ
ਵਾਰਮ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਸ਼੍ਰੀਤਿ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਚ
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪਰਿਪਾਲਿਤਸਪ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵੀਪਾਯ ਸਰ੍ਵਰਾਪਦਮ੍
ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹੋਏ ਆਖਰੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਦਹਨਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨੁਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਜਲਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਾਰਮ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਚ ਵੀਰਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤृਤੀਯਕਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਤੀਜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।
ਰੇਵਾਂਬੁਪਰਿਤृਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਣੋ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਬਾਧਿਤਃ
ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਸਿਂਚ੍ਯਮਾਨਂ ਯੁਵਤਿਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਨਰ੍ਮਦਾਜਲੇ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਯੁਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਜੇਦਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍ਣਸਂਯੁਤਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਤੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਪਦਮੁਞ੍ਚਰੇਤ੍
'ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੋਰ੍ऽਜੁਨਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਚੋਦਯਾਤ੍ਪਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਪਾਠ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਖਰੀ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।
ਅਨੁष੍ਟੁਭਂ ਮਨੁਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਪਤਾਂ ਚੌਰਸਂਚਯਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥੋ ਦੀਪਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਿਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਘਫਾਲ੍ਗੁਨਯੋਰ੍ਮਾਸੋਰ੍ਦੀਪਾਰਂਭਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤੋਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਵਿਰੌਦ੍ਰੇਯਪੁष੍ਯਵੈष੍ਣਵਵਾਯੁਭੇ
ਹਸਤ, ਉੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ,
ਚਰਮੇ ਚ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਧृਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਸੁਕਰ੍ਮਣਿ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਵ੍ਰਿਧੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ,
ਕਰਣੇ ਵਿष੍ਟਿਰਹਿਤੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ऽਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯਾਦਿषੁ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਵਿਟੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਅਰਧੋਦਯਾ ਆਦਿ ਦੇ ਉਗਣ 'ਤੇ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ऽਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਕਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮਾਸਾਦੀਨਾਂ ਨ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮਾਂ ਲਈ, ਮਹੀਨੇ ਆਦਿ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭੂਮੌ ਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਗੋਮਯੋਦਕੈਃ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਮੈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ,
षਟ੍ਕੋਣਂ ਰਚਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਤਣ੍ਡੁਲੈਃ
ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਓ।
ਨਵਾਰ੍ਣੈਰ੍ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ਤਞ੍ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਤਦ੍ਬਹਿਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘੇਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫਿਰ ਤਿਕੋਣ ਬਣਾਓ।