ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਤਂ ਵਨ੍ਦੇ ਸਰ੍ਵਨਾਯਕਮ੍
ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਮਾਣਾਤੀਤਸਦ੍ਭਾਵਸ੍ਤਂ ਵਨ੍ਦੇ ਜ੍ਞਾਨਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਸਾਰੇ ਸਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਊਰ੍ਵੋਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਆਏ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮਿਆ।
ਮੁਖਾਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਵਾਯੁਰਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਜਨਮਿਆ।
षਡਙ੍ਗਰੁਪਿਣੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਰृਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੋ।
ਗਿਰਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਦ੍ਯੋ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਃ
ਪਹਾੜ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਖਿਲਂ ਦੇਵ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਬਾਧਿਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮ ਪਾਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਹ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ।
ਅਕਣ੍ਟਕਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਂ ਦੇਹਿ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਵੋ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਕਿਂ ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ ਕਿਂ ਮਾਮੀਹਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰਖਦੇ ਹੋ?
ਵृਥਾਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੈਤੇਯੈਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ।
ਤਾਨਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੇਹਿ ਮਤ੍ਸੁਤੇਭ੍ਯਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਵੋ।
ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀ।
ਯਤਃ ਸਪਨ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਪਦ੍ਵਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਦੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਣ੍ਡਰੋਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਹਨ।
ਤਮਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧਾਰਯਾਮ ਕਿਥਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਧਾਰਯਾਮਿ ਕਥਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ ਕਥਂ ਦੇਵੋਗ੍ਰਾਮ੍ਯੇषੁ ਜਨਿਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾਯਮਪਿ ਕੋ ਵੇਦ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਦੇਵ ਯਥੇਚ੍ਛਾਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਂ ਦੇਵਮਾਤੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਸੁਣ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵਂਹਤਿ ਸਤਤਂ ਤੇਂ ਮਾਂ ਗਤਾਸੂਯਾ ਅਦਾਮ੍ਭਿਕਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਾਸਕ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿ ਮਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਤ੍ਸਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਿਤਕृਦ੍ਵਾਹ੍ਯਣਾਨਾਂ ਯਃ ਸ ਮਾਂ ਵਹਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।