ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਪ ਕਰੇ ਜਦ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾਧਕਾਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਧਕਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਹਰੇਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖੈਃ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿਯਦਿਨ੍ਦੁਯੁਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਙੇਂਤਂ ਪਵਨਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ਯਪਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਆਦਿ ਅਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਜੇਤੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਰਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਗੁਰੁਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਗ੍ਰਹੋਤੁਂ ਗੁਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੂਜਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸਾਧਨਂ ਤੁ ਵੈ
ਇਸ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਾਧਨਾ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਨਿੱਤ ਦੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਰੱਖੇ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਂਚੇਦਾਦਿਤ੍ਯਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾ ਵਨੇ ਵਾਪਿ ਭੂਮਿਗ੍ਰਹਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਲੈਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰੇਚਕਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰੇਵਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਯ ਚ
ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਹ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕਪੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮੇ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕੁਰ੍ਯਾਞ੍ਚ ਪੂਜਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਭਯਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਾਗਸ਼ੇषਾਸੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਵੱਡਾ ਡਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧਕਾਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਪੀਸ਼ਵਰ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਚਮੁਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਦ੍ਯਾਚਿਤਂ ਵਾਯੁਯੁਗ੍ਮਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤੇਤਿ ਚੋਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, 'ਹਨੂਮਾਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਗ੍ਗਨ੍ਤੇ ਧਗਿਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਆਯੁਰਾਸ੍ਵ ਪਦਂ ਤਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਧੱਗ ਧੱਗ' ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਯੁ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਲੀਹਰੋਗਹਰੋ ਹਰਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਆਦਿ ਅਤੇ ਹਰਿ, ਪਲੀਹਾ ਰੋਗ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਾਗਵਲ੍ਲੀਦਲਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਮੁਪਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਨਾਗਵੱਲੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕਲਂ ਵਂਸ਼ਜਂ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਮੁਞ੍ਚੇਤ੍ਕਪਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਦਰੀਭੂਰੁਹੋਤ੍ਥਾਂ ਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਬਦਰੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪ੍ਲੀਹਰੋਗੋ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਲੀਹਾ ਰੋਗ ਪੱਕਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮੁਕਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਂ ਤ੍ਰੋਟਯਦ੍ਵਿਤਯਮੀਰਯੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸ੍ਰਿੰਖਲਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਜੋੜਾ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨੁष੍ਟੁਪ੍ਚ ਦੇਵਤਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਈਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਮੁਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ।
ਹਂ ਬੀਜਂ ਠਦ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਯੋਗਤਾ
'ਹੰ' ਬੀਜ ਹੈ, 'ਠ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।