ਨृਸਿਂਹਾਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਈਰਿਤਃ
ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਹਨੀਜਾਇਆਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ।
ਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਰਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍
ਤਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਸ਼ਰ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਫੈਲਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਮਹਾਤੇਨੁਂ ਪ੍ਰਭਾਨ੍ਤੇ ਵਿਕਰੇਤਿ ਚ
ਮਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ੀਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਿਕਰ ਉਚਾਰੋ।
ਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੂਂ ਤਪ੍ਤਯਂਹਾਯਸ਼੍ਚਾਦृਕ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤ ਈਰਯੇਤ੍
ਤਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ੂੰ, ਤਪਤ ਲਈ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਚਾਰੋ।
ਨਖ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਸਿਂਹ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ ਹਰਿਃ
ਨਖ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ।
ਅਨੇਨ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਵਚਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਖਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਵਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹ੍ਵਲਿਤਨृਸਿਂਹਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਵਿਹਲ ਹੋਏ ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਕਵਚਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਣੇਗ੍ਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, 'ਪ੍ਰਿਯਾਂਤ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਯੁਧਾਯਾਥਂ ਨृਸਿਂਹਾਯਾਗ੍ਨਿਸੁਂਦਰੀ
ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਸਿੰਘ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ—
ਉਦ੍ਯਦਰ੍ਕਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਤ੍ਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੀਸਭੂषਣਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਾਯੇਨ ਚਗ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤੇ।
ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਚਕ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਪਾਸ਼ਂ ਵਾਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਕੁਲਿਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕੌਂਡਾ ਵੀ—
ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭਸ੍ਮਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਲੇਪਯੇਤ੍
ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਏ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ—
ਪਰਾਭਿਚਾਰਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਨਾਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਤੰਤ੍ਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਦਿਨੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ (ਮੂਰਤੀ) ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਨੁਜਃ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਤਿਂ ਤਰੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੋ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਵਦੇਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਤੰਨੋ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਬਲਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਸੁਧਰਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਵਸੁਧਰਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਬੀਜਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣੈਃ षਡਙ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਚ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ
ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਸਿਰ, ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਦੋ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਟੇ ਹृਦ੍ਯੁਦਰੇ ਨਾਭੌ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚੋਰੁਸ੍ਥਲੇ ਪੁਨਃ
ਪਿੱਠ ਤੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ, ਪੇਟ ਵਿਚ, ਨਾਭੀ ਤੇ, ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਤੇ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਥਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਲਕੈਰ੍ਵਿਲਸਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਬੁਪੂਰਿਤਮ੍
ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਘੜੀ ਨਾਲ।
ਲਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਘृਤਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਪੀਠੇ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਂ ਪੂਜਯੇਞ੍ਚ ਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਅਸਨ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ।
ਕੇਸਰੇषੁ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦਿਗ੍ਦਲੇषੁ ਚ
ਕੇਸਰਾਂ ਵਿਚ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ।