ਤਾਰੌਹ੍ਨੈਪਰਮਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਹ੍ਰਂਸਫਟ੍ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਤਤਃ
ਤਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹ੍ਰੰਸ, ਫਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਉਚਾਰੋ।
ਹ੍ਰੈਂ ਅਨੌਪਮ੍ਯਰੂਪਧਾਰਿਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਤਃ
ਹ੍ਰੈੰ ਅਦੁੱਤੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ष੍ਟਾਙ੍ਗਵਿਨ੍ਯਾਸਵਿਨ੍ਯ ਸ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਧਾਰਿਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਫਟ੍
ਸ਼ਟਾਂਗ ਵਿਨਿਆਸ ਨਾਲ, ਮੂਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਫਟ ਉਚਾਰੋ।
ਤਾਰੋ ਵਰ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਸਂਕਰਂ ਵਂ ਚਾਮੁਕਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਤਾਰ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਕਵਚ ਹਨ; ਸੰਕਰ, ਵੰ ਅਤੇ ਚਾਮੁਕਾ ਦਾ ਸਿਰ।
ਦ੍ਵਯਂ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਂ ਦ੍ਵਯਂ ਪਞ੍ਚਬਾਣਬੀਜਾਨਿ ਵੋਞ੍ਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਪੰਜ-ਬਾਣ ਬੀਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਉਚਾਰਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨृਸਿਂਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਤਃ
ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਉਚਾਰੋ।
ਮਾਯਾਤਾਰਾਨ੍ਤਿਮੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਮਿਤਃ
ਮਾਇਆ-ਤਾਰ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨृਹਰਿਰ੍ਬੀਜਂ ਕ੍ਸ਼ੈਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਰਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਕਸ਼ੈੰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਵਿਨਿਯੋਗੋ ऽਖਿਲਾਤ੍ਪਯੇ
ਖੇਤਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਵਿਨਿਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹਾਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਈਰਿਤਃ
ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਹਨੀਜਾਇਆਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ।
ਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਰਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍
ਤਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਸ਼ਰ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਫੈਲਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਮਹਾਤੇਨੁਂ ਪ੍ਰਭਾਨ੍ਤੇ ਵਿਕਰੇਤਿ ਚ
ਮਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ੀਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਿਕਰ ਉਚਾਰੋ।
ਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੂਂ ਤਪ੍ਤਯਂਹਾਯਸ਼੍ਚਾਦृਕ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤ ਈਰਯੇਤ੍
ਤਾਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ੂੰ, ਤਪਤ ਲਈ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਚਾਰੋ।
ਨਖ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਸਿਂਹ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ ਹਰਿਃ
ਨਖ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ।
ਅਨੇਨ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਵਚਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਖਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਵਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹ੍ਵਲਿਤਨृਸਿਂਹਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਵਿਹਲ ਹੋਏ ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਕਵਚਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਣੇਗ੍ਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, 'ਪ੍ਰਿਯਾਂਤ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਯੁਧਾਯਾਥਂ ਨृਸਿਂਹਾਯਾਗ੍ਨਿਸੁਂਦਰੀ
ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਸਿੰਘ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ—
ਉਦ੍ਯਦਰ੍ਕਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਤ੍ਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੀਸਭੂषਣਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਾਯੇਨ ਚਗ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤੇ।
ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਚਕ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਪਾਸ਼ਂ ਵਾਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਕੁਲਿਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕੌਂਡਾ ਵੀ—
ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭਸ੍ਮਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਲੇਪਯੇਤ੍
ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਏ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ—
ਪਰਾਭਿਚਾਰਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਨਾਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਤੰਤ੍ਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਦਿਨੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ (ਮੂਰਤੀ) ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਨੁਜਃ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਤਿਂ ਤਰੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੋ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਵਦੇਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਤੰਨੋ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।