ਭਯਂ ਜਨ੍ਮਜਰਾਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੌਤ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣ।
ਜ੍ਞੇਯਰੂਪਧਾਰਣਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹਬृਹਤ੍ਸਾਮਤਃ
ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅष੍ਟਾष੍ਟਕਂ ਚਤੁਃषष੍ਟਿ ਚੇਟਿਕਾਭਯਮੀਰਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਅੱਠਕਾ ਤੇ ਚੌਂਹਠ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਿਡਰਤਾ' ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਮਿਤਾਨ੍ਤੇ ਪਦਪਦਾਤ੍ਪਙ੍ਕਜਾਨ੍ਵਿਤ ਈਰਯੇਤ੍
ਨਮਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮੀਰਯੇਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ' ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਲਲਾਟੇਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਤੋ ਧਰਾਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਪਦਾਦ੍ਵਿਹਾਯਸਗਤਿਪ੍ਰਦ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਉੱਡਣ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਘੋਰਾਟ੍ਟਹਾਸਹਸਿਤਵਿਸ਼੍ਵਾਵਾਸਪਦਂ ਤਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਵਾਸ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਰਮਹਂਸ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਡਂਬਨ
ਹੇ ਪਰਮਹੰਸ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮਖੌਲ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ ਚ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦ ਨਿਃਸ਼ੇषਜੀਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਲਂਪਟਾਨ੍ਤੇ ਖੇਚਰੀਤਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇਂ ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਯਕ
'ਲਾਲਚੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕੋਟਿਸ੍ਰਗ੍ਰੁਣ੍ਡਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਤ, ਕਰੋੜ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵਰਾਹਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਵਾਮਨਾਨ੍ਤੇ ਸਮੀਰਯੇਤ੍
ਵਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਰਸਿੰਘ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਵਾਮਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵੀ ਉਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਰਾਮਤ੍ਰਯ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਨ੍ਤੇ ਧਰ ਏਵ ਚ
ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਧਰਾ' ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਿਵਿष੍ਟਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਤਤੋ ਵषਟ੍
ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸਵਧਾ' ਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਆਦਿਦੇਵਪਦਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਿਤਃ
'ਆਦਿ ਦੇਵ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਅਮੋਘਾਨ੍ਤੇ ਦਰ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
'ਮਹਾ ਮਾਇਆ' ਤੇ 'ਅਮੋਘ' ਦੇ ਅੰਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇਜਸ੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਪਂਙੇਂਤੇ ਸਤ੍ਯਪੂਰੁष
'ਤੇਜਸਵੀ' ਦੇ ਅੰਤ, 'ਪੁਰਖ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਸੱਚਾ ਪੁਰਖ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਾਰਮਾਯਾਮੂਰ੍ਤੇਃ ਫਟ੍ ਵਃ ਕਾਮਃ ਸ੍ਵਰਾਦਿਮਃ
ਤਾਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਫਟ, ਵਹ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਸਵਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ षਟ੍ ਚ ਤਾਰਃ ਸੌਚਂ ਤੁਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤਾਰ ਉਚਾਰੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸੌਚ ਅਤੇ ਤੁਰ ਆਤਮਾ ਉਚਾਰੋ।
ਤਾਰੌਹ੍ਨੈਪਰਮਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਹ੍ਰਂਸਫਟ੍ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਤਤਃ
ਤਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹ੍ਰੰਸ, ਫਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਉਚਾਰੋ।
ਹ੍ਰੈਂ ਅਨੌਪਮ੍ਯਰੂਪਧਾਰਿਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਤਃ
ਹ੍ਰੈੰ ਅਦੁੱਤੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ष੍ਟਾਙ੍ਗਵਿਨ੍ਯਾਸਵਿਨ੍ਯ ਸ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਧਾਰਿਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਫਟ੍
ਸ਼ਟਾਂਗ ਵਿਨਿਆਸ ਨਾਲ, ਮੂਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਫਟ ਉਚਾਰੋ।
ਤਾਰੋ ਵਰ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਸਂਕਰਂ ਵਂ ਚਾਮੁਕਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਤਾਰ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਕਵਚ ਹਨ; ਸੰਕਰ, ਵੰ ਅਤੇ ਚਾਮੁਕਾ ਦਾ ਸਿਰ।
ਦ੍ਵਯਂ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਂ ਦ੍ਵਯਂ ਪਞ੍ਚਬਾਣਬੀਜਾਨਿ ਵੋਞ੍ਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਪੰਜ-ਬਾਣ ਬੀਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਉਚਾਰਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨृਸਿਂਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਤਃ
ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਉਚਾਰੋ।
ਮਾਯਾਤਾਰਾਨ੍ਤਿਮੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਮਿਤਃ
ਮਾਇਆ-ਤਾਰ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨृਹਰਿਰ੍ਬੀਜਂ ਕ੍ਸ਼ੈਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਰਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਕਸ਼ੈੰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਵਿਨਿਯੋਗੋ ऽਖਿਲਾਤ੍ਪਯੇ
ਖੇਤਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਵਿਨਿਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।