ਭਗਵਨ੍ਨृਸਿਂਹਪੁਰੁष ਕ੍ਰੋਧੇਸ਼੍ਵਰ ਰਸਾ ਸਹ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਸਾਂ ਸਮੇਤ।
ਕੋਟ੍ਯਾਭਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨਿਕਾਯਦਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
ਕੋਟੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਸ ਗੁਣੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ।
ਪਿਙ੍ਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਸਟਾਦष੍ਟ੍ਰਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧ ਨਖਾਯੁਧ
ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੂ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਦੰਦ-ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਨਖ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ।
ਸਂ ਸਕ੍ਤਿਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੂਤਾਪਸ੍ਮਾਰਯਾਤੁਧਾਨ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭੂਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ।
ਭਗਵਨ੍ਵ੍ਯੋਮਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਲੈਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਹ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਜਾਣ ਅਤੇ ਏਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾੜੋ, ਫਿਰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਜੋੜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।
ਸਤ੍ਯਪੁਰੁष ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਦਸਨ੍ਮਧ੍ਯ ਈਰਯੇਤ੍
'ਸਤਯਪੁਰਖ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਵਿषਪਦਾਤ੍ਤਤਃ
'ਜੰਗਲ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਵਿਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।
ਅਸ਼ਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਭਯਂ ਮਾਰੀਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
'ਅਸ਼ਨੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਮਾਰੀ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਦੀ ਭੀ ਡਰ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਪਸ੍ਮਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਚੌਰਭਯਂ ਤਤਃ
'ਸਕੰਦ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।
ਭਯਂ ਜਨ੍ਮਜਰਾਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੌਤ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣ।
ਜ੍ਞੇਯਰੂਪਧਾਰਣਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹਬृਹਤ੍ਸਾਮਤਃ
ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅष੍ਟਾष੍ਟਕਂ ਚਤੁਃषष੍ਟਿ ਚੇਟਿਕਾਭਯਮੀਰਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਅੱਠਕਾ ਤੇ ਚੌਂਹਠ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਿਡਰਤਾ' ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਮਿਤਾਨ੍ਤੇ ਪਦਪਦਾਤ੍ਪਙ੍ਕਜਾਨ੍ਵਿਤ ਈਰਯੇਤ੍
ਨਮਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮੀਰਯੇਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ' ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਲਲਾਟੇਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਤੋ ਧਰਾਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਪਦਾਦ੍ਵਿਹਾਯਸਗਤਿਪ੍ਰਦ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਉੱਡਣ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਘੋਰਾਟ੍ਟਹਾਸਹਸਿਤਵਿਸ਼੍ਵਾਵਾਸਪਦਂ ਤਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਵਾਸ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਰਮਹਂਸ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਡਂਬਨ
ਹੇ ਪਰਮਹੰਸ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮਖੌਲ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ ਚ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦ ਨਿਃਸ਼ੇषਜੀਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਲਂਪਟਾਨ੍ਤੇ ਖੇਚਰੀਤਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇਂ ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਯਕ
'ਲਾਲਚੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕੋਟਿਸ੍ਰਗ੍ਰੁਣ੍ਡਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਤ, ਕਰੋੜ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵਰਾਹਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਵਾਮਨਾਨ੍ਤੇ ਸਮੀਰਯੇਤ੍
ਵਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਰਸਿੰਘ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਵਾਮਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵੀ ਉਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਰਾਮਤ੍ਰਯ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਨ੍ਤੇ ਧਰ ਏਵ ਚ
ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਧਰਾ' ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਿਵਿष੍ਟਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਤਤੋ ਵषਟ੍
ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸਵਧਾ' ਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਆਦਿਦੇਵਪਦਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਿਤਃ
'ਆਦਿ ਦੇਵ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਅਮੋਘਾਨ੍ਤੇ ਦਰ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
'ਮਹਾ ਮਾਇਆ' ਤੇ 'ਅਮੋਘ' ਦੇ ਅੰਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇਜਸ੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਪਂਙੇਂਤੇ ਸਤ੍ਯਪੂਰੁष
'ਤੇਜਸਵੀ' ਦੇ ਅੰਤ, 'ਪੁਰਖ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਸੱਚਾ ਪੁਰਖ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਾਰਮਾਯਾਮੂਰ੍ਤੇਃ ਫਟ੍ ਵਃ ਕਾਮਃ ਸ੍ਵਰਾਦਿਮਃ
ਤਾਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਫਟ, ਵਹ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਸਵਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ षਟ੍ ਚ ਤਾਰਃ ਸੌਚਂ ਤੁਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤਾਰ ਉਚਾਰੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸੌਚ ਅਤੇ ਤੁਰ ਆਤਮਾ ਉਚਾਰੋ।