षਡੂਦੀਰ੍ਘਾਢ੍ਯੇਨ ਬੀਜੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਨੋਤੁ ਨृਹਰਿਃ ਸੁਖਮ੍
ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯੇष੍ਟਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਮਾਯਾ ਰਮਾ ਕਾਮੋ ਬੀਜਂ ਕ੍ਰੋਧਪਦਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਨਿਗਡੇਤਿਪਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਿਗਡੇਤੀ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਸਦृਕ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਸਦृਗ੍ਜਲਮ੍
ਇਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਭਾਸਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਲਾਦ੍ਯਤੀਤਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੇਤਿ ਚ
ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਬ੍ਜਚਤੁਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਦਲਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਵਿष੍ਟਿਤਃ
ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯਪਿ
ਚੌਵੀਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਨृਸਿਂਹਪੁਰੁष ਕ੍ਰੋਧੇਸ਼੍ਵਰ ਰਸਾ ਸਹ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਸਾਂ ਸਮੇਤ।
ਕੋਟ੍ਯਾਭਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨਿਕਾਯਦਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
ਕੋਟੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਸ ਗੁਣੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ।
ਪਿਙ੍ਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਸਟਾਦष੍ਟ੍ਰਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧ ਨਖਾਯੁਧ
ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੂ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਦੰਦ-ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਨਖ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ।
ਸਂ ਸਕ੍ਤਿਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੂਤਾਪਸ੍ਮਾਰਯਾਤੁਧਾਨ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭੂਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ।
ਭਗਵਨ੍ਵ੍ਯੋਮਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਲੈਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਹ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਜਾਣ ਅਤੇ ਏਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾੜੋ, ਫਿਰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਜੋੜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।
ਸਤ੍ਯਪੁਰੁष ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਦਸਨ੍ਮਧ੍ਯ ਈਰਯੇਤ੍
'ਸਤਯਪੁਰਖ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਵਿषਪਦਾਤ੍ਤਤਃ
'ਜੰਗਲ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਵਿਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।
ਅਸ਼ਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਭਯਂ ਮਾਰੀਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
'ਅਸ਼ਨੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਮਾਰੀ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਦੀ ਭੀ ਡਰ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਪਸ੍ਮਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਚੌਰਭਯਂ ਤਤਃ
'ਸਕੰਦ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।
ਭਯਂ ਜਨ੍ਮਜਰਾਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੌਤ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣ।
ਜ੍ਞੇਯਰੂਪਧਾਰਣਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹਬृਹਤ੍ਸਾਮਤਃ
ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅष੍ਟਾष੍ਟਕਂ ਚਤੁਃषष੍ਟਿ ਚੇਟਿਕਾਭਯਮੀਰਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਅੱਠਕਾ ਤੇ ਚੌਂਹਠ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਿਡਰਤਾ' ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਮਿਤਾਨ੍ਤੇ ਪਦਪਦਾਤ੍ਪਙ੍ਕਜਾਨ੍ਵਿਤ ਈਰਯੇਤ੍
ਨਮਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮੀਰਯੇਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ' ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਲਲਾਟੇਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਤੋ ਧਰਾਤ੍
'ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਪਦਾਦ੍ਵਿਹਾਯਸਗਤਿਪ੍ਰਦ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਉੱਡਣ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਘੋਰਾਟ੍ਟਹਾਸਹਸਿਤਵਿਸ਼੍ਵਾਵਾਸਪਦਂ ਤਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਵਾਸ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਰਮਹਂਸ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਡਂਬਨ
ਹੇ ਪਰਮਹੰਸ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮਖੌਲ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ ਚ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦ ਨਿਃਸ਼ੇषਜੀਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।