ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਸ੍ਤੇਜਸੇ ਆਵਿਰਾਵਿਰ੍ਭਵ ਵਜ੍ਰਨਖਾਨ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ।
ਤਮੋ ਗ੍ਰਸਦ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇ ਚਾਭਯਂ ਤਤਃ
ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿषष੍ਟ੍ਯਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨ੍ਯਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦੀਰਿਤਮ੍
ਬਾਹਠ ਅੰਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਬੀਜਮਸ੍ਯ ਯਦਾ ਤਤਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬੀਜਂ ਵਰਾਹਰੂਪਾਯ ਤਾਰੋ ਬੀਜ ਨृਸਿਂਹਤਃ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ ਵੀ 'ਬੀਜ' ਹੈ।
ਪਾਪਧ੍ਰੁਵਤ੍ਰਯਂ ਬੀਜਂ ਰਾਮਾਯ ਨਿਗਮਾਦਿਤਃ
ਰਾਮ ਲਈ ਤਿੰਨ 'ਪਾਪ-ਧਰੁਵ' ਬੀਜ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਜਯਦ੍ਵਯਂ ਤਤਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤੇ ਚ ਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਫਿਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ 'ਜਯ' ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਤਾਰਃ ਸ੍ਵਂ ਬੀਜਮਿਤ੍ਯੇष ਮਹਾਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਦਾਯਕਃ
'ਤਾਰਾ' ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਛਨ੍ਦੋ ऽਤਿਜਗਤੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵਤਾ ਕਥਿਤਾ ਮਨੋਃ
ਛੰਦ 'ਅਤਿਜਗਤੀ' ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੇਵੀਤਾ ਮਨੂ ਹੈ।
षਡੂਦੀਰ੍ਘਾਢ੍ਯੇਨ ਬੀਜੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਨੋਤੁ ਨृਹਰਿਃ ਸੁਖਮ੍
ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯੇष੍ਟਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਮਾਯਾ ਰਮਾ ਕਾਮੋ ਬੀਜਂ ਕ੍ਰੋਧਪਦਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਨਿਗਡੇਤਿਪਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਿਗਡੇਤੀ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਸਦृਕ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਸਦृਗ੍ਜਲਮ੍
ਇਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਭਾਸਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਲਾਦ੍ਯਤੀਤਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੇਤਿ ਚ
ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਬ੍ਜਚਤੁਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਦਲਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਵਿष੍ਟਿਤਃ
ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯਪਿ
ਚੌਵੀਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਨृਸਿਂਹਪੁਰੁष ਕ੍ਰੋਧੇਸ਼੍ਵਰ ਰਸਾ ਸਹ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਸਾਂ ਸਮੇਤ।
ਕੋਟ੍ਯਾਭਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨਿਕਾਯਦਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
ਕੋਟੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਸ ਗੁਣੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ।
ਪਿਙ੍ਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਸਟਾਦष੍ਟ੍ਰਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧ ਨਖਾਯੁਧ
ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੂ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਦੰਦ-ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਨਖ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ।
ਸਂ ਸਕ੍ਤਿਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭੂਤਾਪਸ੍ਮਾਰਯਾਤੁਧਾਨ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭੂਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ।
ਭਗਵਨ੍ਵ੍ਯੋਮਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਲੈਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਹ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਜਾਣ ਅਤੇ ਏਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾੜੋ, ਫਿਰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਜੋੜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।
ਸਤ੍ਯਪੁਰੁष ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸਦਸਨ੍ਮਧ੍ਯ ਈਰਯੇਤ੍
'ਸਤਯਪੁਰਖ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਵਿषਪਦਾਤ੍ਤਤਃ
'ਜੰਗਲ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਵਿਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।
ਅਸ਼ਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਭਯਂ ਮਾਰੀਸ਼ਬ੍ਦਤਃ
'ਅਸ਼ਨੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਮਾਰੀ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਦੀ ਭੀ ਡਰ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਪਸ੍ਮਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਭਯਂ ਚੌਰਭਯਂ ਤਤਃ
'ਸਕੰਦ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ।