ਬਨ੍ਧਦ੍ਵਯਂ ਘਾਤਯੇਤਿ ਦ੍ਵਯਂ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਮੀਰਯੇਤ੍
ਦੋ ਬੰਧਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਦੋ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਵਾਰਮ-ਅਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਭਜਤਾਮਿष੍ਟਦਾਯਕਃ
ਪਚਾਸੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਛਨ੍ਦਸੀ ਚ ਤਥਾ ਘੋਰਨृਸਿਂਹੋ ਦੇਵਤਾ ਮਤਃ
ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰੋ ਮਤਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋषਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ ਅਤੇ ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਂ ਬੀਜਂ ਹਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਨਿਯੋਗੋ ऽਖਿਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ 'ਜੰ' ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ 'ਹੰ' ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨृਸਿਂਹਂ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਰੌਦਰ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਪ੍ਤਾਵਕਲੋਚਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਜਲਦੇ ਕੋਲੇ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ऽਨੁष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦਃ ਸਮੀਰਿਤਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ ਅਤੇ ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਚਾਰ ਪਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਸ੍ਤੇਜਸੇ ਆਵਿਰਾਵਿਰ੍ਭਵ ਵਜ੍ਰਨਖਾਨ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ।
ਤਮੋ ਗ੍ਰਸਦ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇ ਚਾਭਯਂ ਤਤਃ
ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿषष੍ਟ੍ਯਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨ੍ਯਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦੀਰਿਤਮ੍
ਬਾਹਠ ਅੰਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਬੀਜਮਸ੍ਯ ਯਦਾ ਤਤਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬੀਜਂ ਵਰਾਹਰੂਪਾਯ ਤਾਰੋ ਬੀਜ ਨृਸਿਂਹਤਃ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ ਵੀ 'ਬੀਜ' ਹੈ।
ਪਾਪਧ੍ਰੁਵਤ੍ਰਯਂ ਬੀਜਂ ਰਾਮਾਯ ਨਿਗਮਾਦਿਤਃ
ਰਾਮ ਲਈ ਤਿੰਨ 'ਪਾਪ-ਧਰੁਵ' ਬੀਜ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਜਯਦ੍ਵਯਂ ਤਤਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤੇ ਚ ਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਫਿਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ 'ਜਯ' ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਤਾਰਃ ਸ੍ਵਂ ਬੀਜਮਿਤ੍ਯੇष ਮਹਾਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਦਾਯਕਃ
'ਤਾਰਾ' ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਛਨ੍ਦੋ ऽਤਿਜਗਤੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵਤਾ ਕਥਿਤਾ ਮਨੋਃ
ਛੰਦ 'ਅਤਿਜਗਤੀ' ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੇਵੀਤਾ ਮਨੂ ਹੈ।
षਡੂਦੀਰ੍ਘਾਢ੍ਯੇਨ ਬੀਜੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਨੋਤੁ ਨृਹਰਿਃ ਸੁਖਮ੍
ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯੇष੍ਟਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਮਾਯਾ ਰਮਾ ਕਾਮੋ ਬੀਜਂ ਕ੍ਰੋਧਪਦਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਨਿਗਡੇਤਿਪਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਿਗਡੇਤੀ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਸਦृਕ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤੇ ਸਦृਗ੍ਜਲਮ੍
ਇਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਭਾਸਕਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਲਾਦ੍ਯਤੀਤਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੇਤਿ ਚ
ਚਾਨਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਬ੍ਜਚਤੁਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਦਲਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਵਿष੍ਟਿਤਃ
ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯਪਿ
ਚੌਵੀਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।