ਅਸ਼੍ਵੈਰਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਗਦਾਦਣ੍ਡੈਰਥਾਰ੍ਦ੍ਦਯਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਟਕਰਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ।
ਸਮੁਕ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸਵਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਦੇਵਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਦੇਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਜਧ੍ਨੁਰਤਿਦਾਰੁਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।
ਪਰਿਧੈਸ਼੍ਛੁਰਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਛੁਰੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਪਲੈਃ ਸ਼ਤਘ੍ਰੀਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਲਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਫੰਨਾਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜਿੰਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਾਗਪਦਗੈਃ ਸਙ੍ਕੁਲੋ ਵਵृਧੇ ਰਣਃ
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭੀੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਮष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਰਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਤਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਵੈਰੋਚਨੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਜ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਘੈਃ ਸ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਣਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯੈਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਮਖਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਮਾਤਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮਾਸੀਨਾ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤੀ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਫਲਾਹਾਰਾ ਤਤਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਦਲਾਸ਼ਨਾ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਸਞ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਸਨ੍ਦੋਹਂ ਧ੍ਯਾਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਰਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾ ਮਾਯਿਨੋ ऽਦਿਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆਵੀਂ ਦੈਤ ਅਦਿਤੀ ਕੋਲ ਆਏ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮਾਤਃ ਸ਼ਰੀਰਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍
ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪस्या ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਯਜੇਦਂ ਦੁਃਖਬਹੁਲਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਤਿਆਗ ਦੋ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਨ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਟ ਸੁਭਗੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਖੇਦਯ
ਸੁਭਾਗੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੋ; ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗਾਵੋ ਵਾ ਪਸ਼ਵੋ ਵਾਪਿਯਤ੍ਰ ਗਾਵੋ ਮਹੀਰੁਹਾਃ
ਗਾਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਹੋਣ,
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾਪਿ ਰੋਗੀ ਵਾ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਰਦੇਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ,
ਅਨ੍ਨੇ ਵਾ ਸਲਿਲੇ ਵਾਪਿ ਧਨਾਦੌ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਸੁ ਚ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ,
ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਂ ਚ ਮਾਰ੍ਯਾਤਨਯੇਰ੍ਵਿਹੀਨਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਮਾਤृਵਿਹੀਨਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਨਵ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਪ੍ਯਦਿਤਿਰ੍ਦੈਪ੍ਯੈਰ੍ਨ ਚਚਾਲ ਸਮਾਧਿਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਤੇ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨੋਰਥਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਗ੍ਰੈਰਸृਜਨ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਸੋ ऽਦਹਤ੍ਕਾਨਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਦਗ੍ਧਾ ਦੈਤੇਯਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਉਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਸਾੜੇ ਗਏ।