ਸ਼੍ਰੀਬੀਜੇਨ ਤੁ ਤੁਸਂਵੇਦ੍ਯ ਵਲਯਤ੍ਰਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਛਿਲਕੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਣਾਜ੍ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅष੍ਟਾਰਂ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਿਕਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਲਕਾ, ਅੱਠ ਮੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਸਸਾਧ੍ਯਕਮ੍
ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਰੱਖੋ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਸੁਤਾਮ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਤੇ ਪੀਤਲ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਪੇਟੇ।
ਕਣ੍ਠੇ ਭੁਜੇ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਵਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਯੰਤਰ ਗਲ੍ਹ, ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹਿਨੋ।
ਦੁष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਨੈਵ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮੰਦ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਵਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਯੰਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਂਭਿਨ੍ਨਦਲੇਨ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਰੁਧਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਪ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖੋ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਸੁਖਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਚੱਕਰ 'ਕਾਲਾਂਤਕ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਧਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜਂ ਹृਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਙੇਂਤੋ ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਬੀਜ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, 'ਙੇਂਤੋ', ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਤ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਯ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਪਦਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਨਾਮਾਨ੍ਤੇ ਦਹਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਪਚਦ੍ਵਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਦਾ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਤੇ 'ਪ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟषष੍ਟ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਮਨੂਤ੍ਤਮਃ
'ਜਵਾਲਾਮਾਲੀ' ਨਾਮਕ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰਾ ਅਠਾਹਠ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਭੀ ਰੁਦ੍ਰਾਸਂਖ੍ਯਾਕੈਰष੍ਟਾਦਸ਼ਭਿਰਕ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਰੂਪਿਣਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਿਨ ਨृਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਨ੍ਰਹਰੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੌਦ੍ਰਾਪਸ੍ਮਾਰਭੂਤਾਦਿਨਾਸ਼ਕੋ ऽਯਂ ਮਨੂਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਵਿਆਪਤੀ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਵਾਂਗ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰਤਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਭਾਜਾ ਬੀਜੇਨ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ ਮਨੁਨਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਸਿਧ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨੁष੍ਟੁਪ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨृਕੇਸਰੀ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਹਨ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯੈਵਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵੋ ਹृਚ੍ਛਿਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਤੇ ਸ਼ਰਭਾਯ ਚ
‘ਓਮ’ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ‘ਸ਼ਿਵਾਰਯ’ ਅਤੇ ‘ਮਹਾਨ ਸ਼ਰਭਾ’ ਵੀ ਉਚਾਰੋ।
ਅਥਵਾ ਰਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪਠੇਤ੍
ਜਾਂ ਰਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉੱਚਾ ‘ਕ੍ਸ਼’ ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹੋ।
ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਾਤੁ ਪਾਦੌ ਮੇ ਜਙ੍ਘੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਵਤੁ
ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੇਸ਼ਵ ਕਰੇ, ਜੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਾਰਾਇਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਨਾਭਿਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪਾਤੁ ਜਠਰਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪੇਟ ਦੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਧਰਃ ਪਾਤੁ ਕਣ੍ਠਂ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਮੁਖਂ ਮਮ
ਕੰਨ੍ਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਕਰੇ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗੇषੁ ਜਪਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾਧਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਧਕ ਜਪ ਕਰੇ।