ਧ੍ਵਜਾਤਪਰ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗਗਨਾਬੁਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਰਙ੍ਗਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤ੍ਤਥੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਵਜ੍ਰਕਰਾਦਯਸ਼੍ਚ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਮੇਘਾਨਿਰ੍ਧੋषਂ ਡਿਣ੍ਡਿਂਮਧ੍ਵਨਿਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਡੰਢੋਰਾ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ऽਤ੍ਯਨ੍ਤਦਾਰੁਣੇ
ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਘੋषੋ ਵਦਤਾਂ ਸੇਨਯੋਰਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਕਾਂ-ਚਿਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਭਾਙ੍ਕਾਰੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਨਾਂ ਚ ਬਾਣਕ੍ਰੇਙ੍ਗਾਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਟਙ੍ਗਾਰੈਰ੍ਧਨੁषਾਂ ਚੈਵ ਲੋਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦਤ੍ਮਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਠਕ-ਠਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਕਾਲਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਣਸਮੇਂ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚਲਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਿਭਾ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਾ ਜਲਦੈਰਿਵ
ਰਾਤ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵੇਵਾਸ੍ਤੇ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵੈਰਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਗਦਾਦਣ੍ਡੈਰਥਾਰ੍ਦ੍ਦਯਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਟਕਰਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ।
ਸਮੁਕ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸਵਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਦੇਵਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਦੇਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਜਧ੍ਨੁਰਤਿਦਾਰੁਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।
ਪਰਿਧੈਸ਼੍ਛੁਰਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਛੁਰੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਪਲੈਃ ਸ਼ਤਘ੍ਰੀਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਲਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਫੰਨਾਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜਿੰਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਾਗਪਦਗੈਃ ਸਙ੍ਕੁਲੋ ਵਵृਧੇ ਰਣਃ
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭੀੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਮष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਰਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਤਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਵੈਰੋਚਨੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਜ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਘੈਃ ਸ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਣਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯੈਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਮਖਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਮਾਤਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮਾਸੀਨਾ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤੀ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਫਲਾਹਾਰਾ ਤਤਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਦਲਾਸ਼ਨਾ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਸਞ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਸਨ੍ਦੋਹਂ ਧ੍ਯਾਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਰਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾ ਮਾਯਿਨੋ ऽਦਿਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆਵੀਂ ਦੈਤ ਅਦਿਤੀ ਕੋਲ ਆਏ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮਾਤਃ ਸ਼ਰੀਰਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍
ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪस्या ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਯਜੇਦਂ ਦੁਃਖਬਹੁਲਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਤਿਆਗ ਦੋ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਨ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।