ਤਦਨ੍ਤਰ੍ਮਣਿਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤੋਰਣਮਣ੍ਡਪੇ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ,
ਮਣਿਵੇਦ੍ਯਾਦਿ ਵਿਯਤ੍ਕਿਰੀਟਾਗ੍ਰਸਮਰ੍ਚਿਤੇ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਛਤਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਸ਼ੇषੁ ਚਾਪਾਨਿ ਮੁਸਲਂ ਨਨ੍ਦਕਂ ਗਦਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਫੰਦਾ, ਧਨੁ, ਮਸਲ, ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਙ੍ਕਸ੍ਥਯਾਂਭੋਜਸ਼੍ਰਿਯਾ ਰਾਗੋਲ੍ਲਸਦृਸ਼ਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡੇਰ੍ऽਦ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਵਾ ਜਾਤੀਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍
ਉਹ ਅਰਧ ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਜਾਸਵੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵੁਧਃ
ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ।
ਸ੍ਮਰਾਯ ਧੀਮਹੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
‘ਕਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ’ — ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ,
ਕਲ੍ਪਯੇਦਾਸਨਂ ਪੀਠੇ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਸੁਧੀਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੀਠ 'ਤੇ ਆਸਨ ਸਜਾਏ।
ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮੂਲੇਨ ਤਸ੍ਯਾਮਾਵਾਹਯੇਦਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ, ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਹृਦਯਂ ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯਜੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੂਜੇ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਨਮਾਲਾਯੈ ਹृਦਨ੍ਤੇਨ ਗਲੇ ਚ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਨਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਲੇ 'ਤੇ, ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦਲੇषੁ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਚਾਮਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਾਸੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਂਭਘੋਜਨਯਨਾ ਮਦਵਿਭ੍ਰਮਮਨ੍ਥਰਾਃ
ਉਹ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਿਪੁष੍ਟਿਬੀਜਾਦ੍ਯਾ ਙੇਨਮੋਨ੍ਤਿਕਾਃ
ਸੌੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਬੀਜ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਤ੍ਰਯਕ੍ਲੀਬਸਰ੍ਵਰਹਿਤਸ੍ਵਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਛੋਟੇਪਣ, ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਦਲਾਗ੍ਰੇषੁ ਯਜੇਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰਮਸਿਂ ਗਦਾਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਜਲਚਰਾ ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੂਦ ਵਾਲਾ ਵਰਨ-ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਯ ਸਸ਼ਯਾਨ੍ਤੇ ਚ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੇ, ਤੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਨ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕ੍ਰਰਾਜਪਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ, ਚਕਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਧਿਦ੍ਵਯਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਦਾਰਯਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, 'ਚਿੰਧੀ' ਦੀ ਜੋੜੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਵਿਦਾਰਯ' ਦੀ ਜੋੜੀ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਕਾਨਿ ਤ੍ਰਾਸਯਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਵਰ੍ਮਫਡ੍ਵਹ੍ਨਿਸੁਂਦਰੀ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋੜੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਰਨ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਖਡ੍ਗਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਦਾਚ੍ਛਿਵਿਯੁਗ੍ਮਂ ਸਮੀਰਯੇਤ੍
ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਕੌਮੋਦਕੀਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਦੇਞ੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਕੌਮੋਦਕਿ ਹृਕ੍ਸ਼ਤਿਮਃ
ਵਰਨ-ਅਸਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕੌਮੋਦਕੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਦਾਤ੍ਕੁਟ੍ਚਯੁਗ੍ਮਂ ਹੁਂਫਟ੍ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਵੱਡੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ, ਕੁਟਚ ਦੀ ਜੋੜੀ, 'ਹੁੰ' ਅਤੇ 'ਫਟ' ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਂਵਰ੍ਤਕਮਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਮੁਸਲੇਤਿ ਪਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਸੰਵਰਤਕ ਉੱਤੇ, 'ਮੁਸਲ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਸਲਾਯ ਨਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਸੁਸਲਪੂਜਨੇ
'ਮੁਸਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਮੁਸਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੁਂ ਫਟੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਪਾਸ਼ਾਯ ਨਮਃ ਪਾਸ਼ਾਰ੍ਚਨੇ ਮਨੁਃ
'ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'—ਇਹ ਪਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ।
ਤਾਰਾਦ੍ਯਾ ਮਨਵੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਕਾਨ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਹ ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਦਿ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕੁਸੁਮੈਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਯਾਰਿਜੈਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,