ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਪਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਚੋਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸਂਵਦੇਞ੍ਚੋਦਯਾਦਿਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਚੋਵਰਨ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਤਾਰੋ ਹृਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਙੇਂਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਤਾਰੋ ऽਯਂ ਸਤਾਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ 'ਵਿਤਾਰਾ' ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚਾ 'ਤਾਰਾ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬੀਜਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਸ਼੍ਚ ਹृਤ੍
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਧ੍ਰੁਵ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਥਾਂ ਦਿਲ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਦृਸ਼ੋਰਾਸ੍ਯੇ ਗਲੇ ਦੋਰ੍ਹृਦਯੇ ਪੁਨਃ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲ੍ਹ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ—
ਨ੍ਯਾਸੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸृष੍ਟਿਨ੍ਯਾਸੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਾਦਾਰਭ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਸਂਹਾਰਕਂ ਵਿਦੁਃ
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸੰਹਾਰ ਨਿਆਸ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੀਵਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਬੀਜ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ—
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ।
ਮੂਲਾਰ੍ਣਹृਤ੍ਪਰਾਯਾਦ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੇ ਹृਦਯਾਨ੍ਤਿਮਮ੍
ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਦਿਲ, ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲਾ ਦਿਲ ਆਤਮਾ ਲਈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰਾਪਿ ਭਾਨੁਲਕ੍ਸ਼ਜਪੋ ਮਨੋਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਧਿਆਨ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਲਈ ਲੱਖ ਜਪ।
ਪੀਠੇ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮੂਰ੍ਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਿਕਾਸ੍ਤਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ।
ਤृਤੀਯਾਵਰਣੇ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਤੀਜੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਮਾਵਰਣੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭੇਦਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਚਾਰ ਭਾਗੀ ਵੰਡ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਕਰਸ਼੍ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕृषਅਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥਕਃ
ਸ਼੍ਰੀਕਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਇੱਥੇ।
ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨੀਨ੍ਦੁਵਰ੍ਣਵਾਨ੍
ਮੰਤਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞੋ ऽਤ੍ਰ ਬੀਜਸ਼ਕ੍ਤੀਸ੍ਮਰਨ੍ਦਿਰੇ
ਇੱਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਸਤ੍ਕਰਂ ਪੀਤਵਸ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਛ੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੌਕ੍ਤਿਕੌਘਸ਼ਮਦਮਵਿਰਾਜਿਤਵਿਤਾਨਕੇ
ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਮੰਡਪ ਵਿਚ,
ਲਸਨ੍ਮਾਣਿਕ੍ਯਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੀਤ੍ਪਾਰ੍ਕਾਯੁਤਤੇਜਸਿ
ਚਮਕਦੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਰਹੀ ਹੈ,
ਨਵਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ
ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਨੌ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਟੇਤਿ ਪਦਂ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛ੍ਰੀਕਰਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਮਃ
ਫਿਰ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਉਤਿਸ਼ਠ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਤਾ ਸਕਲੇष੍ਟਦਃ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦ੍ਦਯਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਵਰ੍ਮ ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਯਦ੍ਵਯਮ੍
ਚੋਟੀ ਦੁਅਲਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਵਚ ਦੋਹਾਂ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਸ੍ਤਕੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਕਣ੍ਠਹृਦਯੇ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ਕੇ
ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਗਲ੍ਹ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਉੱਤੇ,