ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਵਾਯੁਕੋਣੇ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਪੀਤਮੈਸ਼੍ਵਰੇ
ਦੁਰਗਾ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੋਣ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਵਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋਰ੍ऽਚਜਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਆਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਾਨ੍ਯਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਪਾਪ੍ਤਯੇ ਧਾਰਣੀਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਖੇਤ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਭਾਰਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵੀਣਾਪੁਸ੍ਤਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਫੇਨਪੁਞ੍ਜਾਭੇ ਵਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਸਸੀ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਢੇਰਾਂ ਜਿਹੀ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਵੇਦਵੇਦਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਬ੍ਰੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਣ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਮਹਸ੍ਤਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ,
ਗਾਰੁਡੇਨ ਚ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਰ੍ਣੇਨ ਜਪੇਤ੍ਤਦਾ
ਗਾਰੁੜ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਫਲਕੇ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਲਿਖ੍ਯਾਸ਼ੋਕਸਂਹਤੌ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਗਾਰੁੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯੇਨ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ
ਗਣਪਤਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਣਿਬੀਜੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ षਣ੍ਮਾਸਂ ਯੋਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਵਾਣੀ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰੇ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਗੁਙ੍ਚੀਸ਼ਕਲਾਨ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਾਗੁਲਮਿਤਾਨਿ ਚ
ਗੁੰਚੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਅੱਧ ਉਂਗਲ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ, ਹਵਨ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਵਰ ਦਿਨੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਚ ਪਾਣਿਨਾ
ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ,
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਧਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਿਬੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਪਚੀ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਭਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦਾਪੂਰ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਾਰਿਣਾ
ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਤੁ ਹ੍ਯੁਪੋष੍ਯਾष੍ਟਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਂ ਕਵਿਤ੍ਵਂ ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਬੁਧੀ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਵਾਣੀ ਦੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਪਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਚੋਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸਂਵਦੇਞ੍ਚੋਦਯਾਦਿਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਚੋਵਰਨ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਤਾਰੋ ਹृਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਙੇਂਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਤਾਰੋ ऽਯਂ ਸਤਾਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ 'ਵਿਤਾਰਾ' ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚਾ 'ਤਾਰਾ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬੀਜਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਸ਼੍ਚ ਹृਤ੍
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਧ੍ਰੁਵ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਥਾਂ ਦਿਲ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਦृਸ਼ੋਰਾਸ੍ਯੇ ਗਲੇ ਦੋਰ੍ਹृਦਯੇ ਪੁਨਃ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲ੍ਹ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ—
ਨ੍ਯਾਸੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸृष੍ਟਿਨ੍ਯਾਸੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਾਦਾਰਭ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਸਂਹਾਰਕਂ ਵਿਦੁਃ
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸੰਹਾਰ ਨਿਆਸ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੀਵਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਬੀਜ, ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ, ਦਿਲ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ—
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ।