ਗਲੇ ਨਾਭੌ ਹृਦਿ ਕੁਚਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਪृष੍ਟੇषੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਲਾ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦਾ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ।
ਦੋਃਪਾਦਸਂਧ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿषੁ ਵੇਦਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ।
ਸ਼ਿਰੋਨੇਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਹृਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸੋਰੁਜਙ੍ਘਾਪਦਦ੍ਵਯੇ
ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਦਾ, ਪੇਟ, ਰਾਨਾਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਧृਦਂਸੋਰੁਪਦੇष੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵੇਦਮਿਤਾਨ੍ਮਨੋਃ
ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ, ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ।
ਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਾਸਵਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਵਿਭੂਤਿਪਞ੍ਜਰਾਭਿਧਃ
ਬਾਕੀ ਨਿਆਸ ਨੂੰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ 'ਵਿਭੂਤੀ ਪੰਜਰਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਵੈ ਨਮੋਨ੍ਤੇਨ ਨ੍ਯਸੇਦਿਤ੍ਯਪਰੇ ਜਗੁਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਨਮਹ' ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਰ੍ਣੋ ऽष੍ਟਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਗਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਸੂਰਿਭਿਃ
ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੈਵੇਤ੍ਯष੍ਟੌ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਮਤਾਃ
ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕੇਨ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਇੱਕ ਹੀ ਨਿਆਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਮੁਞ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਲੇ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਖਰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ।
ਮੂਰ੍ਤੀਨ੍ਯਂਸੇਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ
ਇਹ ਦਵਾਦਸ਼ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਦਵਾਦਸ਼ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਮਨੁਸ਼੍ਚਾष੍ਟਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮੀਰਿਤਃ
ਇਹ ਮਨੁ, ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਲਾਟਕੁਕ੍ਸ਼ਿਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਦਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਂਸਕੇषੁ ਚ
ਫੋਰਹੈੱਡ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਗਲ੍ਹਾ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ,
ਕਕੁਦ੍ਯਪਿ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮੂਰ੍ਤੀਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵੈ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਵਾਦਸ਼ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਮਿਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਜਨਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਦ੍ਵਾਦਸਾਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਫਿਰ, ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਧ੍ਰੁਵਃਕਿਰੀਟਕੇਯੂਰਹਾਰਾਨ੍ਤੇ ਮਕਰੇਤਿਚ
ਧ੍ਰੁਵ, ਮੋਹਰ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ 'ਮਕਰ' ਚਿੰਨ੍ਹ।
ਪੀਤਾਂਬਰਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂ ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲੇਤਿ ਚ
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਆਖ਼ਰ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ।
ਵਦੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਕਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸੇ
ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਆਸ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਧਤਂ ਚ ਕਰੈਰ੍ਭੂਮਿਸ਼੍ਰੀਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਯਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਵਲਯਾਙ੍ਗਦਂ ਪੀਤਾਂਬਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਉਹਨੂੰ ਹਾਰ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਥਮੇਨ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੇਣ ਜਪ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਜਪਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸੱਤ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪੁਜਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੂਪ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਸਰਸੀਰੁਹੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਸ ਹਿੱਸੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡੂਕਾਤ੍ਪਰਤਤ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਪੀਠੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਕੁਛਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਉਹ ਬੈਠਕ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।