ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਘृਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਵਾ ਹੁਨੇਤ੍
ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਿਦ੍ਧੇ ਮਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਾਧਯੇਦਿष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨਤਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲੋਤ੍ਥਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਪੀਪਲ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਲਭਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਂਸ਼ਤੀ ਸੌ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਠਦ੍ਵਯਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਾਦਿਕਃ
“ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਪੜਾ ਦੇ, ਸੁਕ੍ਰ!”—ਇਹ ਮਨਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਦੋ ਠਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਜ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾ ਬੀਜਂ ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ, ਦੇਵੀ ਬੀਜ ਹੈ, ਧਰੁਵ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਸੁਪ੍ਰਿਆ ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਾਲੇਪਭੂषਂ ਕਰੇਣ ਦਦਤਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਘृਤੈਃ
ਉਹ ਮਨਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਭृਗੁਵਾਸਰੇ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਦਿਨ (ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ) ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਵੋ ऽਮੋ ਸਦਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਨ ਦੇਯਾ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ।
ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਦੇਯਾ ਵਾ ਨਿਜਸੂਨਵੇ
ਇਹ ਮਨਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਿਜੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਯਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਜਗਤ੍ਕृਤੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਜਦ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਮੁਨੀ ਨਾਰਾਯਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ੴ ਬੀਜਂ ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਨਿਯੋਗੋ ऽਖਿਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ 'ਓਂ' ਹੈ, 'ਯਮ' ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰੋਲ੍ਕਾਯ ਸ਼ਿਖਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਯੁਲ੍ਕਾਯ ਕਵਚਂ ਮਤਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਚੋਟੀ ਲਾਉਣੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨਣਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਨਃ षਡਙ੍ਗਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ षਡ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਤਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਡਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍ਣਵਾਨ੍
ਹਥਿਆਰ ਲਈ 'ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਾਰ੍ਣਾਨ੍ਸ੍ਵਤਨੌ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦਾਧਾਰੇ ਹृਦਯੇ ਮੁਖੇ
ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ—ਅਧਾਰ, ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ—ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਲੇ ਨਾਭੌ ਹृਦਿ ਕੁਚਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਪृष੍ਟੇषੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਲਾ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦਾ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ।
ਦੋਃਪਾਦਸਂਧ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿषੁ ਵੇਦਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ।
ਸ਼ਿਰੋਨੇਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਹृਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸੋਰੁਜਙ੍ਘਾਪਦਦ੍ਵਯੇ
ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਦਾ, ਪੇਟ, ਰਾਨਾਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਧृਦਂਸੋਰੁਪਦੇष੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵੇਦਮਿਤਾਨ੍ਮਨੋਃ
ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ, ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ।
ਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਾਸਵਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਵਿਭੂਤਿਪਞ੍ਜਰਾਭਿਧਃ
ਬਾਕੀ ਨਿਆਸ ਨੂੰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ 'ਵਿਭੂਤੀ ਪੰਜਰਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਵੈ ਨਮੋਨ੍ਤੇਨ ਨ੍ਯਸੇਦਿਤ੍ਯਪਰੇ ਜਗੁਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਨਮਹ' ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਰ੍ਣੋ ऽष੍ਟਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਗਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਸੂਰਿਭਿਃ
ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੈਵੇਤ੍ਯष੍ਟੌ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਮਤਾਃ
ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕੇਨ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਇੱਕ ਹੀ ਨਿਆਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਮੁਞ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਲੇ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਖਰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ।