ਫਆਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬੁਧੋ ਙੇਂਤੇ ਹਦਨ੍ਤਿਮਃ
ਅੰਤ 'ਫ' ਹੈ, ਜੋ 'ਕਰਨ' ਤੇ 'ਇੰਦੂ' ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬੁਧ 'ਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਛੈਦੋ ਦੇਵਤਾ ਤੁ ਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਛੰਦ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਬੁਧ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਨ੍ਦੇ ਬੁਧਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਵਿਭੂषਣਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬੁਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰਜਪੇਸਹਸ੍ਰਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਮਾਤृਦਿਸ਼ਾਪਾਲਹੇਤਿਭਿਰ੍ਬੁਧਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਬੁਧਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗ, ਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ਦਿਨਾਵਧਿ
ਉਹ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਬੁਧਸ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੁਰੋਰਾਰਾਧਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਬੁਧਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਣੋ।
ਨਮੋਨ੍ਤੋ ਵਸੁਵਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਮੁਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ
ਇਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁਵਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਵਹ੍ਨੀਨ੍ਦੁਯੁਗਲੇਨਾਙ੍ਗਕਲ੍ਪਨਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲੰਮੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ।
ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਪੀਤਪੁष੍ਪਾਲਙ੍ਕਾਰਾਲੇਪਾਂਸ਼ੁਕਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਘृਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਵਾ ਹੁਨੇਤ੍
ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਿਦ੍ਧੇ ਮਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਾਧਯੇਦਿष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨਤਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲੋਤ੍ਥਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਪੀਪਲ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਲਭਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਂਸ਼ਤੀ ਸੌ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਠਦ੍ਵਯਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਾਦਿਕਃ
“ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਪੜਾ ਦੇ, ਸੁਕ੍ਰ!”—ਇਹ ਮਨਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਦੋ ਠਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਜ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾ ਬੀਜਂ ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ, ਦੇਵੀ ਬੀਜ ਹੈ, ਧਰੁਵ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਸੁਪ੍ਰਿਆ ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਾਲੇਪਭੂषਂ ਕਰੇਣ ਦਦਤਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਘृਤੈਃ
ਉਹ ਮਨਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਭृਗੁਵਾਸਰੇ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਦਿਨ (ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ) ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਵੋ ऽਮੋ ਸਦਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਨ ਦੇਯਾ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ।
ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਦੇਯਾ ਵਾ ਨਿਜਸੂਨਵੇ
ਇਹ ਮਨਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਿਜੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਯਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਜਗਤ੍ਕृਤੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਜਦ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਮੁਨੀ ਨਾਰਾਯਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ੴ ਬੀਜਂ ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਨਿਯੋਗੋ ऽਖਿਲਾਪ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ 'ਓਂ' ਹੈ, 'ਯਮ' ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰੋਲ੍ਕਾਯ ਸ਼ਿਖਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਯੁਲ੍ਕਾਯ ਕਵਚਂ ਮਤਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਚੋਟੀ ਲਾਉਣੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨਣਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਨਃ षਡਙ੍ਗਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ षਡ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਤਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਡਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍ਣਵਾਨ੍
ਹਥਿਆਰ ਲਈ 'ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਾਰ੍ਣਾਨ੍ਸ੍ਵਤਨੌ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦਾਧਾਰੇ ਹृਦਯੇ ਮੁਖੇ
ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ—ਅਧਾਰ, ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ—ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।