ਮਙ੍ਗਲਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਧਨਸਂਤਾਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੰਗਲਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਮੇषਵਾਹਨ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਮੇ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਯ ਸ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਬ੍ਰਣਾਸ਼ਿषਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲੈਰ੍ਹੇਮਂ ਵਿਧਾਯਾਥ ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੋਜਯੋਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਥੇ ਘਟੇ ऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੇਤ੍ਸੁਤਸੌਭਾਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਘੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲੇ।
ऋਣਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਮਾਨਪਿ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾਉਣ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਸ੍ਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਜਨਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾਯ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਧੀਮਹੀਤਿ ਸਮੁਞ੍ਚਰੇਤ੍
ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਧੀਮਹਿ' ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੌਮਸ੍ਯੈषਾ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਜਪ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਇਹ ਭੌਮ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਆਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬੁਧੋ ਙੇਂਤੇ ਹਦਨ੍ਤਿਮਃ
ਅੰਤ 'ਫ' ਹੈ, ਜੋ 'ਕਰਨ' ਤੇ 'ਇੰਦੂ' ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬੁਧ 'ਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਛੈਦੋ ਦੇਵਤਾ ਤੁ ਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਛੰਦ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਬੁਧ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਨ੍ਦੇ ਬੁਧਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਵਿਭੂषਣਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬੁਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰਜਪੇਸਹਸ੍ਰਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਮਾਤृਦਿਸ਼ਾਪਾਲਹੇਤਿਭਿਰ੍ਬੁਧਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਬੁਧਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗ, ਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ਦਿਨਾਵਧਿ
ਉਹ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਬੁਧਸ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੁਰੋਰਾਰਾਧਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਬੁਧਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਣੋ।
ਨਮੋਨ੍ਤੋ ਵਸੁਵਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਮੁਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ
ਇਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁਵਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਵਹ੍ਨੀਨ੍ਦੁਯੁਗਲੇਨਾਙ੍ਗਕਲ੍ਪਨਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲੰਮੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ।
ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਪੀਤਪੁष੍ਪਾਲਙ੍ਕਾਰਾਲੇਪਾਂਸ਼ੁਕਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਘृਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਵਾ ਹੁਨੇਤ੍
ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਿਦ੍ਧੇ ਮਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਾਧਯੇਦਿष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨਤਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲੋਤ੍ਥਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਪੀਪਲ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਲਭਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਂਸ਼ਤੀ ਸੌ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਠਦ੍ਵਯਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਾਦਿਕਃ
“ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਪੜਾ ਦੇ, ਸੁਕ੍ਰ!”—ਇਹ ਮਨਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਦੋ ਠਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯੇਜ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾ ਬੀਜਂ ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਾ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ, ਦੇਵੀ ਬੀਜ ਹੈ, ਧਰੁਵ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਸੁਪ੍ਰਿਆ ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਾਲੇਪਭੂषਂ ਕਰੇਣ ਦਦਤਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਘृਤੈਃ
ਉਹ ਮਨਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਭृਗੁਵਾਸਰੇ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਦਿਨ (ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ) ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਵੋ ऽਮੋ ਸਦਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਨ ਦੇਯਾ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ।