ਆਦਿਤ੍ਯਭੂਸੁਤਬੁਧਮਨ੍ਦਦੇਵੇਜ੍ਯਰਾਹਵਃ
ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਬੁਧ, ਸ਼ਨੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਾਹੂ।
ਰਕ੍ਤਾਰੁਣਸ਼੍ਵੇਤਨੀਲਪੀਤਧੂਮ੍ਰਸਿਤਾਸਿਤਾਃ
ਲਾਲ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਧੂੰਮਰ, ਸਲੇਟੀ ਅਤੇ ਕਾਲਾ।
ਸੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦ੍ਵਾਹ੍ਯੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਧ੍ਯਂ ਵਿਧੂਦਯੇ
ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਦ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਮਣ੍ਡਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਮਧ੍ਯਮੇ
ਪੱਛਮੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੀਠਪੂਜਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਸਨ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਭੀਪਯਸਾਪੂਰ੍ਯ੍ਯ ਤਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਾਯਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਸਕਣ।
ਵषਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸਵष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭੁਵਿਮਾਨਵਃ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਿ ਦ੍ਵਿਠਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸੁਤਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ऽਚਿਰਾਤ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਦੀਰ੍ਘੇਨ੍ਦੁਯੁਗ੍ਵ੍ਯੋਮ ਤਦੇਵੇਨ੍ਦੁਯੁਤਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਅੱਖਰ ਹਨ: ਤਾ, ਰਾ, ਲੰਮਾ ਸੁਰ, ਚੰਦ, ਜੋੜਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਦ।
षਡਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਯਾਖਿਲੇष੍ਟਦਃ
ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਾਸਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਣੈਃ षਡ੍ਭਿਰਙ੍ਗਾਨਿ ਕ੍ਰੁਰ੍ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਧਰਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਛੇ ਮੰਤਰ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਕਰੈਰ੍ਬਿਭ੍ਰਾਣਮੀਸ਼ਾਨਸ੍ਵੇਦਜਂ ਭੂਂਸੁਤਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਸਮਿਦ੍ਭਿਰ੍ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨੌ ਸ਼ੈਵੇ ਪੀਠੇ ਯਜੇਤ੍ਕੁਜਮ੍
ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੀਠ ਤੇ ਕੁਜ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰੇ।
ਮਙ੍ਗਲੋਭੂਮਿਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ऋਣਹਰ੍ਤਾ ਧਨਪ੍ਰਦਃ
ਮੰਗਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕਰਜ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਿਤੋ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਾਮਗਾਨਾਂ ਕृਪਾਕਰਃ
ਉਹ ਲੋਹਿਤ, ਲੋਹਿਤ-ਅੱਖ, ਅਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕੋ ਮਹੀਸੂਨੁਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਪਹਾਰਕਃ
ਅੰਗਾਰਕਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਕ ਰ੍ਵਿਸ਼ਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਤਯੋ ਭੂਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਕੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨੇਵਂ ਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਮਨੁਃ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਜਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ऽਥ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵ੍ਰਤਾਰਂਭਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਰਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਦਾਨ੍ਧਾਵੇਦਪਾਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਾਗ੍ਯਤਾ
ਦੰਦ-ਸੰਬੰਧੀ ਰੀਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁੱਪੀ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾਰਾਨ੍ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਰਕ੍ਤਗੋਗੋਮਯਾਲਿਪ੍ਤਭੂਮੌ ਰਕ੍ਤਾਸਨੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਲਾਲ ਗਉ-ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ ਤੇ, ਲਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਮਙ੍ਗਲਾਦੀਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਸ੍ਵਕੀਯਾਙ੍ਗੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਮੰਗਲ ਆਦਿ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਧਰਾਤ੍ਮਜਂ ਨਸੋਰਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਕੁਜਂ ਭੌਮਂ ਲਲਾਟਕੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ, ਕੁਜ ਅਤੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕਂ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਚ ਮਹੀਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਅੰਗਾਰਕਾ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਤੇ ਮਹੀਸੁਤ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਦਿ ਵृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾਰਮਾਪਾਦਾਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਸਮ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੱਕ ਰੱਖੇ।
ਨ੍ਯਸੇਦਨ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।