ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾਂ ਧਰਣੀਮੁਪਲਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਗੋ-ਚਰਮ ਦੇ ਆਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਦਕੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਧਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
षਡष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਪਮਾਰੋਪਯੇਚ੍ਛੁਭਮ੍
ਛੇ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕੁਮਾਰੀਮਥਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਦੀਪੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਵਦੇਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰੀ ਵਾ ਕੁਮਾਰਕਃ
ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡਾ, ਪੂਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਗਣੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਲਈ ਤੰਤਰ ਵਿਚ ਹਨ।
ਅष੍ਟਵਿਂਸ਼ਰਸਾਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਅਠਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਠੇਭ੍ਯਃ ਪਰਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਾ ਵਦ
ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ, ਝੂਠੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਠੱਗਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਸਕਲਾਨ੍ਭੋਗਨਿਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਤ੍ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਮੁਯਾਹृਵਿ
ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਗਾ ਬਾਮਕਰ੍ਣੋਢ੍ਯੋ ਭृਗੁਰ੍ਵਢ੍ਯਾਸਨੋ ਮਰੁਤ੍
ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਹੈ, ਛੰਦ ਬਾਮਕਰਨੋਢਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਰੁਤ ਹੈ।
ਦੇਵਭਾਗੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇਵਤਾ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਛੰਦਸ ਹੈ, ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਰਵੀ (ਸੂਰਜ) ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਯ ਹृਦਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ਼ਿਰ ਈਰਿਤਮ੍
ਸਚਾਈ ਲਈ ਹਿਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਸਿਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ਼ਰ੍ਵਾਯਾਸ੍ਰਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹਨ; ਸ਼ਰਵਾ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਧਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਨਃ षਡਰ੍ਣੈਰ੍ਹ੍ਰੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥੈਃ षਡਙ੍ਗਕਮ੍
ਫਿਰ, ਹ੍ਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਛੇ ਅੰਗ ਬਣਾਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਚ ਰਵਿਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਾਨੁਂ ਭਾਸ੍ਕਰਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ, ਆਦਿਤਯ, ਰਵੀ, ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਾਦਿਪਞ੍ਚ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਙੇਂ ਹृਦਯੋਂऽਤਿਮਾਨ੍
‘ਸ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਛੋਟੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਸ੍ਯਕਣ੍ਠਹृਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਨਾਭਿਲਿਙ੍ਗਗੁਦੇषੁ ਚ
ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਹਿਰਦਾ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਗੁਦਾ ਤੇ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਦਿਕਣ੍ਠਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸੇਞ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਿਮਨੁਸ੍ਪ੍ਰਰਨ੍
ਸਿਰ ਤੋਂ ਗਲੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਰੱਖੋ।
ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਕਣ੍ਠਾਦਿਨਾਭ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤਨਂ ਹृਦਿ
ਗਲੇ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਨਾਭ੍ਯਾਦਿਪਾਦਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਹ੍ਨਿਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਤੱਕ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਆਦਿਠਾਨ੍ਤਾਰ੍ਣਪੂਰ੍ਵਂ ਙੇਂਨਮੋਨ੍ਤਂ ਸੋਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਖਰ ਤੱਕ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ‘ਙੇੰ’ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਡਕਾਰਾਦਿਕ੍ਸ਼ਕਾਰਾਨ੍ਤਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯਂ ਪਹ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
‘ਡ’ ਤੋਂ ‘ਕ੍ਸ਼’ ਤੱਕ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੀषੋਮਾਤ੍ਮਕੋ ਨ੍ਯਾਸਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਮੋਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਹਂਸ੍ਨਯਾਸੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
‘ਨਮੋ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਹੰਸ ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਮੁਖਾਨੇਤਾਨ੍ਵਿਨ੍ਯਸੇਞ੍ਚ ਨਵਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੇ।
ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਚ ਤਥਾ ਭਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਙ੍ਘ੍ਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ ਤੇ, ਫੋਰਹੈੱਡ ਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੇ।
ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਾਸਤ੍ਰਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲੇਨ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਆਸ ਮੁੜ ਕਰੇ, ਮੂਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਦਾਨਾਭਯਾਬ੍ਜਯੁਗਲਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਕਰੈ ਰਵਿਮ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।