ਯੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
—ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਵਿਘ੍ਨਭੂਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃਗ
—ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—
ਇਤ੍ਯष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਬਲਿਂ ਚਰੇਤ੍
—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਯਾਃ ਕਰੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਚਮਨੀਯਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਤਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੇ
ਫਿਰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤੇਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਯੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਰਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਚੇਤਿ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽष੍ਟਾਙ੍ਗ ਈਰਿਤਃ
ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਕਃ ਪ੍ਰਣਾਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਵੁਭੌ
ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਮੁਸੋਮਾਰ੍ਕਵਿਘ੍ਨਾਨਾਂ ਵੇਦਾਰ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਵਦ੍ਰਿਵਹ੍ਨਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਵੇਦ, ਚੰਦ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਅੱਗ—
ਇਤਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣਬੁਦ੍ਧਿਦੇਹਧਰ੍ਮਾਧਿਕਾਰਤਃ
ਇਥੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਚਾ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾ ਮੁਦਰੇਣ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍ਪਣਂ ਭਵਤੁ ਠਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਾਰਂ ਤਤ੍ਸਦਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍ਪਣਮਸ੍ਤੁ ਮਨੁਰ੍ਮਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਚ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਾ ਵੈਕਲ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧਨਸ੍ਯ ਚ
ਜੇਕਰ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ,
ਦ੍ਰਵ੍ਯਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੀਨਂ ਮਯਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਮੱਗਰੀ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ,
ਯਨ੍ਮਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਰਸੁषੁਪ੍ਤਿषੁ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,
ਭੂਮੌ ਸ੍ਖਲਿਤਪਾਦਾਨਾਂ ਭੂਮਿਰੇਵਾਵਲਂਬਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਫਿਸਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ,
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ऽਹਰ੍ਨ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮਯਾ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਵਾਹਨਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੱਦਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯੈਵਂ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮੂਲਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਲੋਕਮੁਞ੍ਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਯਾਜਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ।
ਯਨ੍ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਨਿਧਾਯ ਦੇਵਂ ਸਾਂਗਂ ਚ ਸ੍ਵੀਯਦृਤ੍ਸਰਸੀਰੁਹੇ
ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ,
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਸ਼ਿਲਾਲਿਙ੍ਗਵਿਘ੍ਨਸੂਰ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਪੱਥਰ, ਲਿੰਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਸੂਰਜ ਵੀ,
ਅਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਹਰਣਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨ੍
ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਜਲ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪੂਜਾ ਪਞ੍ਚਵਿਧਾ ਤਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾ ਨਾਰਦਾਖਿਲੈਃ
ਇਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।