ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਰਣਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੈਵ ਪ੍ਰਾਚੀ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੂਜੀਆਂ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਮਗ੍ਰੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਅਙ੍ਗਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਜਾਓ।
ਵਰਾਭਯਕਰਾ ਧ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸਾਲਙ੍ਕਾਰਾਸ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾਂਗਾਃ ਸਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਜੇ-ਸਵਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਂਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਃ ਸਂਤ੍ਵਿਦਂ ਪਠੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜੇ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।
ਅਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਹੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਞ੍ਚਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਇਹ ਅਖ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਸਾਯੁਧਾਂਸ੍ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੋ।
ਈਸ਼ਾਨੋ ऽਥ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵਮਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪਨ੍ਨ ਗਾਧਿਪਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪੰਨਗ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਵਾਜੀ ਵृषੋ ਹਂਸਕੂਰ੍ਮੌਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਬਲਦ, ਹੰਸ ਤੇ ਕੱਚਵਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਪਦ੍ਮਚਕ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਰਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਹੇਤਯਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਕਮਲ ਤੇ ਚੱਕਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਤੋਯਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਦ੍ਵਾਹੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ ਪਤੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ, ਤੇ ਵਾਹਕ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉੱਥੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਕੁਸ਼ੈਸ੍ਤਦ੍ਵਰ੍ਮਣਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਜ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਸੁਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਧਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਆਹਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਘृਤੈਃ ਸਾਧਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
—ਘੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਧਕ, ਪੱਚੀ ਵਾਰੀ—
ਦੇਵਂ ਸਂਯੋਜਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌਂ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
—ਉਹ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਾਦਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਹਵਿषਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਬਚੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ—
ਯੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
—ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਵਿਘ੍ਨਭੂਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃਗ
—ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—
ਇਤ੍ਯष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਬਲਿਂ ਚਰੇਤ੍
—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਯਾਃ ਕਰੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਚਮਨੀਯਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਤਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੇ
ਫਿਰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤੇਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਚਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਯੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਰਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਚੇਤਿ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽष੍ਟਾਙ੍ਗ ਈਰਿਤਃ
ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਕਃ ਪ੍ਰਣਾਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਵੁਭੌ
ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।