ਏਤੇषਾਂ ਤੁ ਫਲੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਤਾਪੂਜਨਂ ਬੁਧਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕੈਸ੍ਤੁ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲੈਰਪਿ
ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਪਿ ਮੁਨੇ ਨ ਦੂष੍ਯਾਣਿ ਜਗੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਪੱਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁਲਸੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਤਥਾ
ਤੁਲਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਛਾਤ੍ਰੀਦਲੈਸ਼੍ਚ ਦੂਰ੍ਵਾਭਿਰ੍ਨਾਰ੍ਚਯੇਜ੍ਜਗਦਂਬਿਕਾਮ੍
ਛਤਰੀ ਵਰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਰਵਾ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪੁष੍ਪਪਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਥਾਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਆਦਿਕ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਣ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਦੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਆਘ੍ਰੇਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਧੂਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਾਮ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਧੂਪ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਘृਤਵਰ੍ਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਮਮ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਘਿਉ ਦੀ ਵੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਹ ਦੀਵਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਾਣ ਮੇ ਦੇਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯਨ੍ਤੁष੍ਟਿਦਂਸਦਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਮੇ
ਕਪੂਰ ਆਦਿਕ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਰਣਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੈਵ ਪ੍ਰਾਚੀ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੂਜੀਆਂ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਮਗ੍ਰੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਅਙ੍ਗਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਜਾਓ।
ਵਰਾਭਯਕਰਾ ਧ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸਾਲਙ੍ਕਾਰਾਸ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾਂਗਾਃ ਸਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਜੇ-ਸਵਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਂਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਃ ਸਂਤ੍ਵਿਦਂ ਪਠੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜੇ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।
ਅਭੀष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਹੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਞ੍ਚਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਇਹ ਅਖ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਸਾਯੁਧਾਂਸ੍ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੋ।
ਈਸ਼ਾਨੋ ऽਥ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵਮਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪਨ੍ਨ ਗਾਧਿਪਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪੰਨਗ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਵਾਜੀ ਵृषੋ ਹਂਸਕੂਰ੍ਮੌਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਬਲਦ, ਹੰਸ ਤੇ ਕੱਚਵਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਪਦ੍ਮਚਕ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਰਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਹੇਤਯਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਕਮਲ ਤੇ ਚੱਕਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਤੋਯਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਦ੍ਵਾਹੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ ਪਤੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ, ਤੇ ਵਾਹਕ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉੱਥੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਕੁਸ਼ੈਸ੍ਤਦ੍ਵਰ੍ਮਣਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਜ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਸੁਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਧਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਆਹਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਘृਤੈਃ ਸਾਧਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
—ਘੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਧਕ, ਪੱਚੀ ਵਾਰੀ—
ਦੇਵਂ ਸਂਯੋਜਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌਂ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
—ਉਹ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਾਦਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਹਵਿषਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਬਚੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ—