ਉਪਨੇਤਾ ਨਿषੇਕ੍ਤਾ ਚ ਸਂਸ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਿਤ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਦীক্ষਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ,
ਏਤੇ ਹਿ ਗੁਰਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯੁਤ ਸਰਵੇ ਤਦ੍ਯਥਾਵਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਵੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਗੁਰੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚਾਨੁਮੋਦਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ—
ਏਤੇ ਸਮਾਨਪੂਜਾਰ੍ਹਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਧ੍ਯਾਪਕਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵਦਤਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪਣਡਿਤਃ
ਜੋ ਪੰਡਿਤ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦੇਵਪੂਜਾਰ੍ਹਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੇਵਤਾਪੂਜਨੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ,
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਰ੍ਥਸਾਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਾਨੀਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਤਰ੍ਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਾਯ ਹਿ
ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲਈ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੂਯੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਨृਣਾਂ ਭੂਪ ਧਰ੍ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਸਮਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੇ ਫਲਾਨ੍ਯਭਿਲਿਪ੍ਸਵਃ
ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਅਹਂ ਤੁ ਗੌਤਮਮੁਨੇਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਦ੍ਰੂਹ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਿਆ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਹਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗੌਨ੍ਤਮਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਚਿਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—
ਜ੍ਞਾਨਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ऽਵਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਗੁਰੋਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਣਾਂ ਸਾਦਰਂ ਨਰਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਦਗ੍ਧੋ ऽਹਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਧਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਟਸ੍ਥੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੇ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਤ੍ਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ऽਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਗਿਆ।
ਵਹਨ੍ਗਙ੍ਗਾਜਲਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਸ਼ਾਚੀਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਚ ਤੌ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ— ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ—
ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਦਮੂਚੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੂਰਗਾਵਯਮ੍
ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਾਖਸ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨਾਮਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਯਯਾਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਹ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।