ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦੇਵ ਦੇਹਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਿਵਾਕਰ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ।
ਨਰ੍ਮਦੇ ਸਿਂਧੁਕਾਵੇਰਿ ਜਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਨਿਧਿਂ ਕੁਰੁ
ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ, ਕਾਵੇਰੀ—ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਬਣਾਓ।
ਗੋਮੁਦ੍ਰਯਾਮृਤੀਕृਤ੍ਯ ਕਵਚੇਨਾਵਗੁਣ੍ਠ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਨੂੰ ਗੋਮੂਤਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਢਕਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ—
ਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਚਿਤਯੇਦ੍ਰੁਧਃ
ਉਥੇ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲੇਨ ਚੈਕਾਦਸ਼ਧਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਮਾਨਸੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਆਧਾਰਃ ਸਰ੍ਵਭਾਤਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰਤੁਲਤੇਜਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਤ—
ਇਤਿ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁਨ੍ਧ੍ਯ ਸਪ੍ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਸਾਧਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੱਤ ਛੇਦ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ—
ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯੋਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸਿਂਚੇਤ੍ਕਂ ਕੁਂਭਮੁਦ੍ਰਯਾ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਡੁਬੋ ਕੇ ਤੇ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਕੁੰਭ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਨਵਸ੍ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਮੁਨੇ
ਇਥੇ ਚਾਰ ਮਨੂਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਪੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਾਪੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।
ਲਲਾਟੇ ਕਰ੍ਣਯੋਰਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰਾਪਸ੍ਤਦ੍ਧਨ੍ਤੁ ਵੋ ਨਮਃ
ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ—ਜਲ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਵੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਨ੍ਤੋषਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਭਵਤੁ ਵੋ ਨਮਃ
ਸੰਤੋਖ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਿਬੇਦ੍ਧਿਰੁਦ੍ਧਂ ਨੋ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇषਾਂ ਤੁ ਨਿਯਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਸਾਸ਼ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਪੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇष੍ਟਦੇਵਂ ਸਮੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇ
ਆਪਣੇ ਮਨ-ਭਾਵਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ—
ਵਾਸਸੀ ਪਰਿਧਾਯਾਥ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸੁਧੀਃ
ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ੍ਨਾਤੋ ਰਜੋਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਹ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਮਾਧਵੇਨ ਚ
ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ—
ਮਧੁਸੂਦਨਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਮੋष੍ਠੌ ਚ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਞ੍ਚਰਣੌ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨਾਸਿਕੇ ਤਤਃ
ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਛੂਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜਨृਸਿਂਹਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਤੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਨ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਣਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾਂਸੌ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਚਮਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਚਮਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖੇ ਨਸੋਃ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾਨਾਮਯਾ ਨੇਤ੍ਰਕਰ੍ਣਯੋਃ
ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਤਰਜਨੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ—
ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਿਵੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ੈਵਮੀਰਿਤਮ੍
ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਰੀਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਸਿਵੈਰੇਵ ਸ਼ੈਵਂ ਸ੍ਵਾਹਾਵਸਾਨਿਕੈਃ
ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਜਾਂ 'ਵਸਾਨ' ਵਰਗੇ ਅੰਤਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਗ੍ਲਜ੍ਜਾਸ਼੍ਰੀਮੁਖੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਚਮਨਮਰ੍ਥਦਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਚਮਨ, ਜੋ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ, ਲਾਜ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਕਂ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰੇ ਚੈਵ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ
ਨੰਦਕਾ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਚ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਮੂਲੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਟੇ ਨਾਭੌ ਕਕੁਦ੍ਯਪਿ
ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਉੱਚੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ—