ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਦੇਵ ਕृਤਾਕृਤ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ ਗੁਰਵੇ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਦਸ੍ਤੁ ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਨਿਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਿਰ੍ਮਲਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਮਝੇ।
ਮੂਲਾਧਾਰਾਦਧੋ ਭਾਗੇ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਾਯੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗੋਲਾਕਾਰ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਵਹ੍ਨਿਬੀਜਤਃ
ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣੀ ਅੱਗ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਭੁਜਗਾਕਾਰਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਲਿਙ੍ਗਵੇष੍ਟਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸੁੱਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਲਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਚੇਨੋਤ੍ਥਾਪਯੇਞ੍ਚ ਤਾਮ੍
ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ ਚੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪਦਿष੍ਟਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਨਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਪਟਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤੈਵਿਮਲਂ ਚਿਨ੍ਮਯਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਸੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਨ੍ਮਨੁਨਾਮੁਨਾ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਂਸਾਰਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤ੍ਵਨੁਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯੇ
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵਜਪਾਯਾ ਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਅਜਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜਪਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਜੀਵੋਜਪਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੀਵ ਸਦਾ ਅਜਪਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਪਰਮੋਹਂਸਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬੀਜਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਸਰਵੋਚ ਹੰਸ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ਨਿਰਾਭਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੇਤਿ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਜਾਤਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਾਧਕੇਨ੍ਦ੍ਰ षਡਙ੍ਗੇषੁ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਸਿਧ ਹੋਏ ਸਾਧਕ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ।
ਸਕਾਰਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਧ੍ਯਾਨਮੀਰਿਤਮ੍
'ਸ' ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਲਾਧਾਰੇ ਵਾਦਿਸਾਂਤਬੀਜਯੁਕ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਲੇ
ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸੁਧਾਪਾਤ੍ਰਮੋਦਕੋਲ੍ਲਾਸਪਾਣਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਮਿਠਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧਿष੍ਟਾਨੇ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਭੇ ਵਾਦਿਲਾਨ੍ਤਾਰ੍ਣਸਂਯੁਤੇ
ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਲ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜੀ ਹੋਈ।
ਸ੍ਰੁਵਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਲਸਿਤਬਾਹਵੇ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ
ਕਮਲ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚਮਚ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਸਿਤਮੇਘਾਭੇ ਡਾਦਿਫਆਨ੍ਤਾਰ੍ਣਪਤ੍ਰਕੇ
ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਡ' ਤੋਂ 'ਫ' ਤੱਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ,
ਸਸ਼੍ਰਿਯੇ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਸ਼ੂਲਾਭਯਵਰਸਧਾਕਲਸ਼ਧਾਰਿਣੇ
ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਭੈ ਮੂਦਰਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਕਲਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ,
ਵृषਾਰੂਢਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਜ੍ਯੋਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਧਿਪਤਯੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ,
ਆਜ੍ਞਾਚਕ੍ਰੇ ਹਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਦਿਲੇ ऽਬ੍ਜੇ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਆਗਿਆ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, 'ਹ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੋੜੀ, ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਰੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮੇ ਨਾਦਬਿਨ੍ਦੁਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਦ ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਰਮਾਦ੍ਯੇ ਚ ਗੁਰਵੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।