ਦੇਵ੍ਯਂਬਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਪਾਨ੍ਦੁਕਾਂ ਪੂਜਯਾਮਿ ਹृਦਨ੍ਤਿਮੇ
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਪਾਦੂਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਹ੍ਯੇਤਿ ਚ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਤੈਰ੍ਨਮੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਫਿਰ 'ਗੁਹ੍ਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਪਦਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿਖਾਇਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਿਤਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਸ੍ਯ ਵਾਗਮृਤਂ ਹॄਨ੍ਤਿ ਵਿषਂ ਸਂਸਾਰਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ੴ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਿਵਾਯ ਗੁਰੁਰੂਪਿਣੇ
ਓਮ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਥ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ।
ਨਵਾਯ ਤਨਰੂਪਾਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥੈਕਰੂਪਿਣੇ
ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ—
ਸ੍ਤਤਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਦਯਾਕॢਪ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਨੇ
ਆਜ਼ਾਦ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ—
ਵਿਵੇਕਿਨਾਂ ਵਿਵੇਕਾਯ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਵਿਵੇਕੀਆਂ ਦੀ ਵਿਵੇਕ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ—
ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪृष੍ਟੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੁਪਰ੍ਯਧਃ
ਸਮ੍ਹੇ, ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਦੇਵ ਕृਤਾਕृਤ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ ਗੁਰਵੇ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਦਸ੍ਤੁ ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਨਿਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਿਰ੍ਮਲਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਮਝੇ।
ਮੂਲਾਧਾਰਾਦਧੋ ਭਾਗੇ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਾਯੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਮੂਲਾਧਾਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗੋਲਾਕਾਰ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਵਹ੍ਨਿਬੀਜਤਃ
ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣੀ ਅੱਗ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਭੁਜਗਾਕਾਰਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਲਿਙ੍ਗਵੇष੍ਟਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸੁੱਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਲਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਚੇਨੋਤ੍ਥਾਪਯੇਞ੍ਚ ਤਾਮ੍
ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ ਚੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪਦਿष੍ਟਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਨਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਪਟਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤੈਵਿਮਲਂ ਚਿਨ੍ਮਯਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਸੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਨ੍ਮਨੁਨਾਮੁਨਾ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਂਸਾਰਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤ੍ਵਨੁਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯੇ
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵਜਪਾਯਾ ਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਅਜਪਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜਪਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਜੀਵੋਜਪਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੀਵ ਸਦਾ ਅਜਪਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਪਰਮੋਹਂਸਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬੀਜਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਸਰਵੋਚ ਹੰਸ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ਨਿਰਾਭਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੇਤਿ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਜਾਤਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਾਧਕੇਨ੍ਦ੍ਰ षਡਙ੍ਗੇषੁ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਸਿਧ ਹੋਏ ਸਾਧਕ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ।
ਸਕਾਰਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਧ੍ਯਾਨਮੀਰਿਤਮ੍
'ਸ' ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਲਾਧਾਰੇ ਵਾਦਿਸਾਂਤਬੀਜਯੁਕ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਲੇ
ਮੂਲਾਧਾਰ ਵਿੱਚ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸੁਧਾਪਾਤ੍ਰਮੋਦਕੋਲ੍ਲਾਸਪਾਣਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਮਿਠਾ ਸੁਖ ਹੈ।