ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੁਕਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤਸ੍ਤਾਤ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਗਮਃ ਪੁਰਾ
ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਿਮृਗ੍ਯੋ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ — ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਖੋਜਦੇ ਹਨ — ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵਰਹਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਗਤਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਂ ਭਾਨ੍ਤਮਨੁਭਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯ ਉਤ੍ਪਲਂਸਂਛਨ੍ਨਾਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕ੍ਰੀਡਨਾਕੁਲਾਃ
ਉਥੇ, ਪੌਂਡ ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤੇਨਾਰ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰੁਪਾਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਟੀਸੂਤ੍ਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਕਟਕਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਮਰਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕੜੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਦ੍ਧਨਿ ਕਰੈਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਗਵਾਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਹਰਯੇ ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਥਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਨृਸਿਂਹਾਯ ਧ੍ਰੁਵੇਜ੍ਯਾਯ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ, ਧ੍ਰੁਵ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਭੇਯਾਯ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇਂऽਤਕਾਰਯ ਚ
ਨਾਭੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ;
ਕृष੍ਣਾਯ ਵੇਦਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਬੁਦ੍ਧਕਲ੍ਕਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧ ਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ;
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯਾਯ ਸ਼ਿषਿਵਿष੍ਟਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਵਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ;
ऋਭਵੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਾਯ ਸੁਧਾਮ੍ਨੇ ਚਾਜਿਤਾਯ ਚ
ਰਿਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਧਾਮਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਅਜਿਤ ਨੂੰ;
ਯਜ੍ਞਾਯ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠਾਯਾਣਵੇ ऽਰ੍ਥਿਨੇ
ਯਜਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗਣਹਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ;
ਈਜ੍ਯਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਜਾਯਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਾਙ੍ਘ੍ਰਿਬਾਹਵੇ
ਉਸ ਪੂਜਨਯੋਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਈ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਹਨ;
ਅष੍ਟਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਧੀਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ऽਨਨ੍ਤਸਕ੍ਤਯੇ
ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ;
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਯ ਵਿਭਾਸਿਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ;
ਸਤ੍ਯਾਯ ਸਤ੍ਯਸਂਧਾਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯਾਚ੍ਯੁਤਾਯ ਚ
ਸੱਚੇ ਨੂੰ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ;
ਘृਤਾਰ੍ਚਿषੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤੇ ऽਨਨ੍ਤਾਯ ਕਪਿਲਾਯਯ ਚ
ਘੀ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਅਣੰਤ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ;
ਏਕਸ਼ृਙ੍ਗਾਯ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਸੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਨਯੇ
ਏਕਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ;
ਭੂਰ੍ਭੁਵੁਃਸ੍ਵਃਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਦੈਤ੍ਯਘ੍ਨੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਭੂ, ਭਵ, ਅਤੇ ਸਵ ਹੈ; ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਨੂੰ;
ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਹਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ;
ਆਰਣੇਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਆਰਣੇਯ ਨੇ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿਆ: