ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦੇ ਨਿਤ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇ ਲਿਙ੍ਗਪੂਜਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ,
ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪੀਤੇ ਚ ਰੁਕ੍ਮਰੂਪ੍ਯਮਯੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਸਫੈਦ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਸੋ ऽਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਮਨਸਾ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯਪਤਚ੍ਛੁਕਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਸ ਗਤਿਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਸ਼ੁਕੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਾਨਨਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ।
ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਤੁ ਸਾਕਾਰਾਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਵਿਵਾਸਸਃ
ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਗਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪृष੍ਟਤੋ ऽਨੁਸਸਾਰ ਹ
ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਾਭਿਪਤਨਂ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਗਤਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਰਗ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਰੇਣੋਞ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨਨੁਨਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੋਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਨੁਨਾਦਯਨ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ 'ਭੋ' ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮੁਞ੍ਚੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ — ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਪृष੍ਟੇषੁ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗੁਣਾਨ੍ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦੀਨ੍ਪਦਮਧ੍ਯਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਗੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਤ, ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਨੁਨੀਤੋ ਭਗਵਤਾ ਵ੍ਯਾਸੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਯਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਂ ਨਿਜਾਨ੍ਤਿਰੇ
ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ ਸ਼ੁਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਹ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੌ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਦਰੀਕਾ ਅਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੁਕਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤਸ੍ਤਾਤ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਗਮਃ ਪੁਰਾ
ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਿਮृਗ੍ਯੋ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ — ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਖੋਜਦੇ ਹਨ — ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵਰਹਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਗਤਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਂ ਭਾਨ੍ਤਮਨੁਭਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯ ਉਤ੍ਪਲਂਸਂਛਨ੍ਨਾਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕ੍ਰੀਡਨਾਕੁਲਾਃ
ਉਥੇ, ਪੌਂਡ ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤੇਨਾਰ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।