ਯਤਤੇ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਥਾ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੀਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਰਨ੍ਨੁਤ੍ਥਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਦਮ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਆ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਠਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਚੋਖੇ, ਚਲਾਕ, ਕਰੂ, ਤੇ ਦਲੇਰ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਕਞ੍ਚਿਦਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵਹॄਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਬਿਕਾਮਨ੍ਯੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੁਹਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਲਕੀ ਉਠਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਮਨੁਜਾਸ਼੍ਚ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਖੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਮੋਹਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਵੇਖੋ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥਃ ਸੁਖੀ ਭਵ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ ਤੇ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਦਰਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸੁਕਃ ਪਿਤਰਂ ਯਯੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਯਯੌ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੈਕਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਚ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਪੁੱਤਰਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾ!'
ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵਾਨੁਸਂਚਿਤ੍ਯ ਗਤ ਏਵ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੁਕਾਭਿਪਤਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਮੁਨਿ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਉਤਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਸਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਗ੍ਰ੍ਯਾਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨਹਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਤਾਮੇਤਿ ਤृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਗੁਣਾਰ੍ਣਵੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕੁਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਵਸਂਤੀਹ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨਯਮ੍
ਇਹ ਇਥੇ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨਾਦਿਤ੍ਯੇਨ ਵਿਰੋਚਿਤੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਾਤੋ ਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਨਾ ਆਵਾਜ਼, ਨਾ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗੋਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ ਫਿਰ ਯੋਗ ਅਪਣਾਇਆ।
ਅਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਚਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਸਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੇਖਿਆ।
ਪੁष੍ਪ ਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤਮਵਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕੋ ऽਯਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਪਾਗਤਃ
ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ?'
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਿਵਚੋਦੇਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੋ।
ਤਮੋ ਹ੍ਯष੍ਟਵਿਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਹੌ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਰਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰਜ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ।