ਮਨਸਾ ਸੋ ऽਤਿਭੀਤਸ੍ਤੁ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣਂ ਗੁਰੋਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਹ੍ਯਵਿਵੇਕਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਿਵੇਕ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ऽਜ੍ਞੋ ऽਹਂ ਯਤਃ ਪਾਪਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵੇਕਹੀਨਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਕੋ ਵਾ ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੌਣ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਙ੍ਕਂ ਭਵੇਦੇਤਦ੍ਦਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਹਾਲਤ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਰੁਪਂ ਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੇਦਿਨੀਮਿਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਦੁਃਖਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਾਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਕ੍ਸ਼ਪਾਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਭੀਮੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਨ੍ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਪ੍ਰੇਤਕੇਸ਼ੈਸ਼ਅਚ ਚਿਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਭੂਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰੀ
ਧਰਤੀ ਲਾਸਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਨਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਂ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਞ੍ਚਨ ਮੁਨਿਂ ਰਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ।
ਜਾਗ੍ਰਾਹ ਚਾਤਿਵੇਗੇਨ ਵ੍ਯਾਧੋ ਮृਗਸ਼ਿਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਾਲਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੁਰੁ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼—ਜੀਵਨ—ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਤੋ ऽਨਾਥਾਂ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾਪਿ ਬਾਲਵੈਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਪਤਿਰੇਵ ਪਰੋ ਬਨ੍ਧੁਃ ਪਰਮਂ ਜੀਵਨਂ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬੰਧੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਬਨ੍ਧੁਰਹਿਤਾਂ ਬਾਲਾਪਤ੍ਯਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣੀ, ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਦੁਹਿਤਾਹਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪਤਿਦਾਨਤਃ
ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਕੇ ਬਚਾਓ।
ਵਦਨ੍ਤੀਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿਓ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਕृष੍ਣਸਾਰਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਥਾ ਬਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਸ਼ਾਪਹਤਂ ਭੂਪਮਸ਼ਪਤ੍ਕ੍ਰੋਧਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਗਮਂ ਪ੍ਰਾਤ੍ਪਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮृਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਮਤ੍ਪਤਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲੇ।
ਪ੍ਰਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਹਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਕੋਪਾਦਙ੍ਗਾਰਸਂਚਯਮ੍
ਪ੍ਰਮਨਯੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਮਮੋਚਿਤਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਠੀਕ ਹੈ।