ਇਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੌਦਾਸੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵੂਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਉਦਾਸਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਭੂਰਾਸ਼ृ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਨੋਦਿਤਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਪਿ ਜਲਮਾਦਾਯ ਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਦਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਿਯਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਮਦਯੰਤਿ, ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ, ਜਦ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤ੍ਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ ਸ ਭਵੇਦ੍ਧਹ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਲ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਂ ਕੁਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਸੁੱਟਾਂ?'
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਤਤ੍ਤੁ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਸ੍ਤृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨਸਾ ਸੋ ऽਤਿਭੀਤਸ੍ਤੁ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣਂ ਗੁਰੋਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਹ੍ਯਵਿਵੇਕਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਿਵੇਕ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ऽਜ੍ਞੋ ऽਹਂ ਯਤਃ ਪਾਪਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵੇਕਹੀਨਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਕੋ ਵਾ ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੌਣ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਙ੍ਕਂ ਭਵੇਦੇਤਦ੍ਦਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਹਾਲਤ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਰੁਪਂ ਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੇਦਿਨੀਮਿਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਦੁਃਖਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਾਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਕ੍ਸ਼ਪਾਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਭੀਮੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਨ੍ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਪ੍ਰੇਤਕੇਸ਼ੈਸ਼ਅਚ ਚਿਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਭੂਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰੀ
ਧਰਤੀ ਲਾਸਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਨਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਂ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਞ੍ਚਨ ਮੁਨਿਂ ਰਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ।
ਜਾਗ੍ਰਾਹ ਚਾਤਿਵੇਗੇਨ ਵ੍ਯਾਧੋ ਮृਗਸ਼ਿਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਾਲਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੁਰੁ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼—ਜੀਵਨ—ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਤੋ ऽਨਾਥਾਂ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾਪਿ ਬਾਲਵੈਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ?