ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਤਵਿਕ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇਖੋ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੈਵ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਜਲੇ ਵਾਰਿਚਰਗੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ।
ਵਿਹਾਯ ਦੇਹਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਃ ਸ਼ੁਭਸਂਗਤਃ
ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ।
ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੈਸ੍ਤਾਤ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਰ੍ਚਤਸਾ
ਜੋ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਸ ਤੁ
ਜੋ ਨਾ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵ ਕਾਮਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵੁਦ੍ਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚਾਯਸਂ ਚੈਵ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਸੋਨਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ—ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਥੇਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨਸਾ ਸਂਯਨ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਣਾ
ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੇ।
ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਞ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵੇਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਚੇ।
ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਵ ਚੈਵੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇਨਾਸਿ ਵਿਦਿਤੋ ਵਿਦਿਤੋ ਮਮ
ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਅਧਿਕਂ ਚ ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਞ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਚਾਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾ ਨੇ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਾਙ੍ਗਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਹ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਹृਦਯਗ੍ਰਨ੍ਥੀਨਾਰ੍ਤਿਮਾਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਾਦृਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਸਾਦਯਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੇषੁ ਨ ਰਾਗ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਨਾਚ-ਗੀਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰਮਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਵਰ੍ਤਸੇ ਵਿਪ੍ਰਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਂ ਗਿਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ
ਠੰਢੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਾਸ਼ਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰਰ੍ਣੇਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਆਰਰਨੇਯ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਃ ਸਰ੍ਵਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛਤ੍ਵਾ ਵੇਦਕਰ੍ਤਾਸੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।