ਅਨਸੂਯੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਰਨਾਦृਤੇ
ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤਾਨੇਵਾਗ੍ਨੀਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਯਨ੍ਨਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜੇ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਵੀਤਰਾਗਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਵਸੇਤ੍
ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਰਾਗੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸੇ।
ਨ ਵਿਨਾ ਗੁਰੁਸਂਵਾਸਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਧਿਗਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਰਹੇ ਬਿਨਾ, ਗਿਆਨ ਮਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਏਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਨ ਵਿਨਾ ਗੁਰੁਸਂਬਧਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਧਿਗਮਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਿਨਾ, ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੋਭਯਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮੇਹ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਆਸਾਦਯਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਪ੍ਰਥਮਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਧਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਕੋਨ੍ਵਰ੍ਥੋ ਭਵੇਤ੍ਪਰਮਭੀਪ੍ਸਤਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਤਵਿਕ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇਖੋ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੈਵ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਜਲੇ ਵਾਰਿਚਰਗੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ।
ਵਿਹਾਯ ਦੇਹਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਃ ਸ਼ੁਭਸਂਗਤਃ
ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ।
ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੈਸ੍ਤਾਤ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਰ੍ਚਤਸਾ
ਜੋ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਸ ਤੁ
ਜੋ ਨਾ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵ ਕਾਮਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵੁਦ੍ਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚਾਯਸਂ ਚੈਵ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਸੋਨਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ—ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਥੇਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨਸਾ ਸਂਯਨ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਣਾ
ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੇ।
ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਞ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵੇਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਚੇ।
ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਵ ਚੈਵੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇਨਾਸਿ ਵਿਦਿਤੋ ਵਿਦਿਤੋ ਮਮ
ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਅਧਿਕਂ ਚ ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਞ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਚਾਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾ ਨੇ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਾਙ੍ਗਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਹ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਹृਦਯਗ੍ਰਨ੍ਥੀਨਾਰ੍ਤਿਮਾਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।