ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੁਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਦਾ ਜਨਕਂ ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੂੰ 'ਜਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦਗਮਜ੍ਜਨਕਂ ਮੇਥਖਿਲਂ ਨृਪਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੇਣ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਆਰ੍ਜਵੇਨੈਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਸੁਖਾਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਹॄਙ੍ਕਾਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪੇ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ ਧਰ੍ਮਕੁਸ਼ਲੋ ਰਾਜਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਮਿਥਿਲਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਨੀ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸਗਿਰੀਂ ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮਾਸਦਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਦੇਹਾਨ੍ਵੈ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਨਕੇਨ ਸਮਾਗਮਤ੍
ਵਿਦੇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਕ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨਾਮੇਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸਂਬਦ੍ਧਂ ਮਹਚ੍ਚੈਤ੍ਰਗ੍ਥੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਲ ਸੀ ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਵਾਯੈ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਯ ਮੁਨਿਸਤਮ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧਰਾਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਾਦੀਨਿ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਉਸ ਲਈ ਪੰਜਾਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਾਤ ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਪੁਰਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਸਂਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਃ ਸ਼ੁਕਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਆਰਣੇਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਆਰਣੇਯਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ,
ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਤੋਤਾ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ,
ਪੂਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਫ਼-ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਤਦਹਃਸ਼ੇषਮਪ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਨ ਉਥੇ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਾਂ ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨृਪਕੁਲੇ ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਨਾਰਦ।
ਪੁਰਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵੀ,
ਮਹਦਾਸਨਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਠਾਇਆ।