ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਹਯਮੇਧਮਖਂ ਨृਪਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਮਾਯਾਤੋਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਾਂਸਂ ਸਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਪਿ ਹਰਿ ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਲਈ ਯਗ-ਪਾਤਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਮਾਗਤਾਯ ਗੁਰੁਵੇ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੌ ਸਸਾਦਰਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਃ ਕਿਮਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?'
ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੌਃਸ਼ੀਲ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਮ
ਹਾਏ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਖਾਧ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭੋ ऽਜ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਿਘਾਤਾਯ ਦਤ੍ਤ ਹਿ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨृਮਾਂਸਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੇਵ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੌਦਾਸੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵੂਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਉਦਾਸਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਭੂਰਾਸ਼ृ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਨੋਦਿਤਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਪਿ ਜਲਮਾਦਾਯ ਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਦਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਿਯਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਮਦਯੰਤਿ, ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ, ਜਦ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤ੍ਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ ਸ ਭਵੇਦ੍ਧਹ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਲ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਂ ਕੁਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਸੁੱਟਾਂ?'
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਤਤ੍ਤੁ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਸ੍ਤृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨਸਾ ਸੋ ऽਤਿਭੀਤਸ੍ਤੁ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣਂ ਗੁਰੋਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਹ੍ਯਵਿਵੇਕਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਿਵੇਕ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਵੇਕਰਹਿਤੋ ऽਜ੍ਞੋ ऽਹਂ ਯਤਃ ਪਾਪਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵੇਕਹੀਨਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਕੋ ਵਾ ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੌਣ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਙ੍ਕਂ ਭਵੇਦੇਤਦ੍ਦਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਹਾਲਤ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਰੁਪਂ ਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੇਦਿਨੀਮਿਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਦੁਃਖਸਂਪਨ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਾਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਕ੍ਸ਼ਪਾਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਭੀਮੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।