ਯਥੈਵ ਹਿ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਹਵ੍ਯਮੁਪਾਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ,
ਬਿਭ੍ਰਞ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰੂਪਵਰ੍ਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਧਾਰਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਵੇਨ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਜਗੀਯਨ੍ਤ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਞ੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾ ਤੁਂਬੁਰੁਨਾਰਦੌ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਚ ਮਾਰੁਤਃ
ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।
ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ালী ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੰਸ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਰਣੇ ਯਸ੍ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵੇਦਾਃ ਸਰਹਸ੍ਯਾਃ ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਵੇਦਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਭਾष੍ਯਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਵੇਦਾਂਗ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਚੁਣਿਆ।
ਸੋ ऽਧੀਤ੍ਯ ਵੇਦਾਨਖਿਲਾਨ੍ਸਰਹਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਏ।
ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਵृਤ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਬਾਲ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਰਮਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿ ਰਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਪਰ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁਕਃ ਪਿਤਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਹੀ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।'
ਸ਼ृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਰਮਰ੍षਿਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੁਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਦਾ ਜਨਕਂ ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੂੰ 'ਜਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦਗਮਜ੍ਜਨਕਂ ਮੇਥਖਿਲਂ ਨृਪਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੇਣ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਆਰ੍ਜਵੇਨੈਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਸੁਖਾਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਹॄਙ੍ਕਾਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪੇ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ ਧਰ੍ਮਕੁਸ਼ਲੋ ਰਾਜਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਮਿਥਿਲਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਨੀ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸਗਿਰੀਂ ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮਾਸਦਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।