ਸਂਕਲ੍ਪੇਨਾਥ ਸੋ ऽਨੇਨ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਕਗृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਈ ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਅਤਿष੍ਟਨ੍ਮਾਰੁਤਾਹਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਕਿਲ ਸਮਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਨਿਸ਼ਾਕਰੌ
ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਮਯੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਬਣਾਈ।
ਤਸ੍ਨਿਨ੍ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵਦੇਵਰ੍षਿਸਂਕੁਲੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜਨ ਇਕੱਠੇ ਸਨ,
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਹੀਯਤੇ ਵਰ੍ਣੋ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰੁਪਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਵੀ ਮਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਜਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼ਿਖੋਪਮਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਧੇਨ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਯਥਾ ਖੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ੍ਤਂਵ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਰਣਿਂ ਤ੍ਵਥ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਮਨ੍ਥਾਗ੍ਨਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਫਿਰ, ਅਰਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਘृਤਾਚੀਂ ਨਾਮਾਪ੍ਸਰਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ਨृषਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭਵਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ੁਕੀਭੂਯਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਘृਤਾਚੀ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੇ ਤੋਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਕੇ ਆਈ।
ਸ੍ਮਰਰਾਜੇਨਾਨੁਗਤਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਤਿਗੇਨ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਮਦੇਵ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸृਤਂ ਮਨਃ
ਵਿਆਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਖੁਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹृਤਮ੍ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨੇ ਏਤਞ੍ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦ ਅਰਣੀ ਘੁੰਮਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪਸਵੀ ਸ਼ੁਕਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਯਥੈਵ ਹਿ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਹਵ੍ਯਮੁਪਾਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ,
ਬਿਭ੍ਰਞ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰੂਪਵਰ੍ਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਧਾਰਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਵੇਨ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਜਗੀਯਨ੍ਤ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਞ੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾ ਤੁਂਬੁਰੁਨਾਰਦੌ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਚ ਮਾਰੁਤਃ
ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।
ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ালী ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੰਸ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।