ਵਣਾਨ੍ਸੇਕਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਭਵਾਨੁਤ੍ਤਰਾਧਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਅੱਖਰ ਲਓ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ।
ਉਪਾਨ੍ਤ੍ਯਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਤ੍ਯਜਨ੍ਨੇਕੈਕਮੂਰ੍ਦ੍ਧਤਃ
ਅੰਤ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਪਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਲਗਕ੍ਰਿਯਾਙ੍ਕਸਂਦੋਹੇ ਭਵੇਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਹਲਕੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਗਿਣਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਖ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣੈਕੋਨਾ ਸਦ੍ਭਿਰਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਗਿਣਤੀ, ਦੋਹਰੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵਧਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਭੇਦਾਨਾਂ ਨਾਮਾਨਾਂਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗਾਹਤੇ
ਜੋ ਵਿਭਾਗ ਪ੍ਰਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੁਣ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਭੋਜਾਤ੍ਸਮਾਸਵ੍ਯਾਸਯੋਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇ ਹਨ।
ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨਾਯਤੇ
ਕਦੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ੈਲਰਾਜਸੁਤਾ ਚੈਵ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਕਦੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਯੋਗੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਯੋਗਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਯੋਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਯੋਗ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ—
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤਥਾ ਵਾਯੋਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਭਿਤਃ
ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ—
ਸਂਕਲ੍ਪੇਨਾਥ ਸੋ ऽਨੇਨ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਕਗृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਈ ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਅਤਿष੍ਟਨ੍ਮਾਰੁਤਾਹਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਕਿਲ ਸਮਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਨਿਸ਼ਾਕਰੌ
ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਮਯੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਬਣਾਈ।
ਤਸ੍ਨਿਨ੍ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵਦੇਵਰ੍षਿਸਂਕੁਲੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜਨ ਇਕੱਠੇ ਸਨ,
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਹੀਯਤੇ ਵਰ੍ਣੋ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰੁਪਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੇ ਵੀ ਮਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਜਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼ਿਖੋਪਮਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਧੇਨ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਯਥਾ ਖੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ੍ਤਂਵ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਰਣਿਂ ਤ੍ਵਥ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਮਨ੍ਥਾਗ੍ਨਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਫਿਰ, ਅਰਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਘृਤਾਚੀਂ ਨਾਮਾਪ੍ਸਰਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ਨृषਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭਵਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ੁਕੀਭੂਯਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਘृਤਾਚੀ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੇ ਤੋਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਕੇ ਆਈ।
ਸ੍ਮਰਰਾਜੇਨਾਨੁਗਤਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਤਿਗੇਨ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਮਦੇਵ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸृਤਂ ਮਨਃ
ਵਿਆਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਖੁਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹृਤਮ੍ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨੇ ਏਤਞ੍ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦ ਅਰਣੀ ਘੁੰਮਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪਸਵੀ ਸ਼ੁਕਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।