ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਗੀਰਥਾਯਾਃ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾ ਸ ਧਾਰਣੇ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯ ਤਜ੍ਜਲੈਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪਿਤॄਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰਸਹਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਗਙ੍ਗਾਬਿਨ੍ਦੁਨਿषੇਵੇਣਂਪੁਨਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਬਿਨ੍ਦੂਭਿषੇਕੇਣ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ऽਬਯਤ੍ਕਥਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਦਤਾਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਿਤृਵਦ੍ਰਞ੍ਜਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਦ੍ਵਦਮੁਨਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਵਿਰੋਧਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬੁਭੁਜੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਯੁਵਾ
ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵੇਸ਼੍ਵ ਸਬਲਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਹ੍ਯਾਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਆਸਸਾਦ ਨਦੀਂ ਰੇਵਾਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ੍ਦਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਸਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਜੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟਬਾਣਃ ਸਤ੍ ਕृष੍ਣਸਾਰਂ ਸਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸਾਰ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਗੁਹਾਸਂਸ੍ਥਮਪਸ਼੍ਥਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਰਤੇ ਰਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਧਨੁਃਸਂਹਿਤਬਾਣੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਸ਼ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਪਤਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀ षਟ੍ਰਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯਤਾ
ਪਰ ਉਹ ਬਾਘਣ, ਜੋ ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਉੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਪਤਿਤਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਬਾਘ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਵਨੇਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜਃ
ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜਾ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਹਯਮੇਧਮਖਂ ਨृਪਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਮਾਯਾਤੋਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਾਂਸਂ ਸਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਪਿ ਹਰਿ ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਲਈ ਯਗ-ਪਾਤਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਮਾਗਤਾਯ ਗੁਰੁਵੇ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੌ ਸਸਾਦਰਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਃ ਕਿਮਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?'
ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੌਃਸ਼ੀਲ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਮ
ਹਾਏ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਖਾਧ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭੋ ऽਜ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਿਘਾਤਾਯ ਦਤ੍ਤ ਹਿ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨृਮਾਂਸਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੇਵ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ।