ਸੌਰਭਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਸੁਜਨੋਜਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਜਾਤਂ ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯ ਚ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਲੀਂ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਚੇਤ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਘ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਲੋਕਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੋ।'
ਗਙ੍ਗਾਮਾਨੀਯ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ਦਿਵਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੋਤਾ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕृਤ੍ਵੈਤਾਨ੍ਧੂਤਪਾਪਾਨ੍ਵੈ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿਵੇਗਾ।
ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਦਾਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਧਾਯ ਤਪਸਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧ੍ਯਾਪਪਦਂਹਰੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਗੀਰਥੋ ਜਾਤੋ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਾਨਯਦ੍ਦਿਵਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਭਗੀਰਥ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਗੀਰਥਾਯਾਃ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾ ਸ ਧਾਰਣੇ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯ ਤਜ੍ਜਲੈਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪਿਤॄਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰਸਹਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਗਙ੍ਗਾਬਿਨ੍ਦੁਨਿषੇਵੇਣਂਪੁਨਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਬਿਨ੍ਦੂਭਿषੇਕੇਣ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ऽਬਯਤ੍ਕਥਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਦਤਾਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਿਤृਵਦ੍ਰਞ੍ਜਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਦ੍ਵਦਮੁਨਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਵਿਰੋਧਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬੁਭੁਜੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਯੁਵਾ
ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵੇਸ਼੍ਵ ਸਬਲਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਹ੍ਯਾਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਆਸਸਾਦ ਨਦੀਂ ਰੇਵਾਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ੍ਦਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਸਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਜੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟਬਾਣਃ ਸਤ੍ ਕृष੍ਣਸਾਰਂ ਸਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸਾਰ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਗੁਹਾਸਂਸ੍ਥਮਪਸ਼੍ਥਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਰਤੇ ਰਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਧਨੁਃਸਂਹਿਤਬਾਣੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਸ਼ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਪਤਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀ षਟ੍ਰਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯਤਾ
ਪਰ ਉਹ ਬਾਘਣ, ਜੋ ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਉੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਪਤਿਤਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਬਾਘ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਵਨੇਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜਃ
ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜਾ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।