ਤृਣਾਨ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੇਚਿਨ੍ਨਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਨਲਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਘਾਹ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਣਲੋਲੁਪਾਃ
ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਚਾਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਤ੍ਪ ਸ਼੍ਚਾਚਾਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣ ਲਈ, ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਭਿਹਿਤਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਣ੍ਡਾਨ੍ਵੇਦਵਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਜੋ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਢੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ,
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸਗਰਃ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਮ੍
ਸਗਰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ,
ਸਰ੍ਵਥਾਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਦੇਸ਼ਹਾਰਕਾਨ੍
ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਾਯ ਹੇਤੁਭੂਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ ਏਵ ਬਲਹੀਨਾਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭਜਨ੍ਤੇ ऽਤ੍ਯਨ੍ਤਸਾਧੁਤਾਮ੍
ਜੇ ਉਹੀ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਬਲਂ ਬਲਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਤਦ ਤਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸਾਧੁਭਾਵਂ ਚ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤਾਨੇਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਕਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾਬਲਾਃ
ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਤ੍ਵਂ ਸਮਭਾਵਂ ਚ ਖਲਾਨਾਂ ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗਾਈ ਜਾਂ ਸਮਤਾ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੁष੍ਟਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਮृਤ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਹਤ੍ਵੈਤਾਨਖਿਲਾਨ੍ ਦੁष੍ਟਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹੀਂ ਭਜੇ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਗਸ੍ਯਯਾਙ੍ਗਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਗਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ:
ਤਥਾਪਿ ਮਦ੍ਵਚऋ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਹਾਤਾਨਾਂ ਹਨਵੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕਾ ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਦੱਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਥਾਪਿ ਪਾਪੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਂਸਿ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ?
ਆਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਭੇਦ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਆਤਮਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੈਵਮੂਲਾਨਿ ਦੇਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਰੈਰਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਫਿਰ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਪਾਪਮੂਲਮਿਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਵਪੁਰ੍ਭੂਪ ਪਾਪਮੂਲਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨੈਤਾਨ੍ਹਿਂਸੀਸ੍ਤਤਃ ਸੁਤ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਦ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਕਰੇਣ ਸਗਰਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਮੁਨਯਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਰੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸਨੇ ਚੰਗੀ ਨੀਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤਨਯੇ ਮੁਨਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ—
ਵਨਾਦਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ
ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।