ਸ਼ੈऽਯਕੋਟਿਫਲਂ ਕੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਕਰਾਦੌ ਧਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰ ਉੱਤੇ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਧਨ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਹੁਫਲਵਰ੍ਗੈਕ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਾਭਿਧਃ
ਉਸ ਤੇ ਭੁਜਾ ਦੇ ਗੁਣ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਮੂਲ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਚਲਾਭਿਧ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਜੀਵਾਯਾਂ ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਕੋਟਿਜਂ ਫਲਮ੍
ਕਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜ੍ਯਾਭਘ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਜਫਲਂ ਪਲਕਰ੍ਣਵਿਭਾਜਿਤਮ੍
ਭੁਜਾ ਦਾ ਗੁਣਾ, ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਦੇ ਵਰਗ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਦੌ ਕੁਜਾਦੀਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਮੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੌਥੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਰ੍ਧ੍ਯਂ ਮਾਦ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸ਼ੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸ਼ੈਰਧਿਆ, ਮਾਧਿਆ, ਫਿਰ ਮਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੈਰਘਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ ਲੜੀਵਾਰ ਹਨ।
ਧਨਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਲਿਪ੍ਤਾਦਿ ਤੁਲਾਦਾਵृਣਮੇਵ ਤਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਧਨ, ਡਿਗਰੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਤੁਲਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਚਕ੍ਰਕਲਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹੇਰ੍ऽਕਵਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਭਚਕ੍ਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਣ।
ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਕਰਾਦਾਵृਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਰਕ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਕਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਪਰਿਧਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਭਗਣਾਂਸ਼ੋਦ੍ਧृਤਾਃਕਲਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੌਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਜੋ ਮਿੰਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛੇषਂ ਵਿਵਰੇਣਾਥ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਜ੍ਯਾਙ੍ਕਕਰ੍ਣਯੋਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਝਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਣਮੂਨੇ ऽਧਿਕੇ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਸ਼ੇषਂ ਵਕ੍ਰਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਟਾ ਕੇ ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਵਕਰੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੇਰ੍ਭੂਸੁਤਾਦਯਃ
ਤੀਰ, ਰੁਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਹਨ।
ਕ੍ਰਮਜ੍ਯਾ ਵਿषੁਵਦ੍ਭਾਘ੍ਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋਦ੍ਧृਤਾ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸੁਆ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੌਰੀਜ਼ਨ ਵਾਲੀ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਦਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਧਨਹੀਨੋ ਪृਥਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮ੍ਯਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣੈਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੁੱਗਣੀ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਲਿਪ੍ਤਾ ਭਗਾਭੋਗਾਭਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿਨਾਦਿਕਮ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਾਗ, ਤੇ ਭੋਗ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਦਿਕ।
ਗਤਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਘ੍ਨਾ ਭੁਕ੍ਤਿਯੋਗਾਪ੍ਤਨਾਡਿਕਾਃ
ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਨਾਡੀਆਂ।
ਗਤਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਘ੍ਨਾ ਨਾਤੋਭੁਕ੍ਤਤਰੋਦ੍ਧृਤਾਃ
ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇषਂ ਬਵੋ ਬਾਲਵਸ਼੍ਚ ਕੌਲਵਸ੍ਤੈਤਿਲੋ ਗਰਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਵਾ, ਬਾਲਵਾ, ਕੌਲਵਾ, ਤੈਤਿਲਾ ਅਤੇ ਗਰ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁष੍ਪਦ ਕਿਂਸ੍ਤੁਘ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਨਾਗ, ਚਤੁਸ਼ਪਦ ਅਤੇ ਕਿੰਸਤੁਘਨਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕਾਙ੍ਗੁਲੈਰਿष੍ਟੈਃ ਸਮਮਣ੍ਡਲਮਾਲਿਖੇਤ੍
ਉਥੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਾਯਾਗ੍ਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਹ੍ਨਯੋਃ
ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਦਾ ਕੋਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਵਾਹਨ ਤੇ ਅਪਰਾਹਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਿਮਿਨਾ ਰੇਖਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਮਧ੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਸਂਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੇਵ ਹਿ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਭੁਜਸੂਤ੍ਰਾਙ੍ਗੁਲੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤੈਰਿष੍ਟਪ੍ਰਭਾ ਮਤਾ
ਉਥੇ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਮਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਚਾਹੀਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਮਣ੍ਡਲਂ ਚ ਵਿषੁਵਨ੍ਮਣ੍ਡਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਛਾਂ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸੁਆ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਚ੍ਛਾਯਾਵਿषੁਵਤੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇਹ੍ਯਗ੍ਰਾਭਿਧੀਯਤੇ
ਚਾਹੀਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸੁਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਕੋਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਗਲਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕृਤੇ ਮੂਲਂ ਛਾਯਾ ਸ਼ੇਕੁਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗੁਣਾਦ੍ਭਦਿਨੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯੁਗਣਾਦ੍ਯਦਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਤੀਜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।